ملوکسیکام

معرفی داروی ملوکسیکام
ملوکسیکام به دسته ای از داروها به نام داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی تعلق دارد و در دراز مدت می تواند التهاب و درد را کاهش دهد. ملوکسیکام با کاهش التهاب و تسکین درد به بهبود وضعیت بیمار کمک می کند.
فارماکوکینتیک ملوکسیکام
الف) جذب
• فراهمی زیستی: ملوکسیکام پس از مصرف خوراکی، به خوبی جذب می‌شود. فراهمی زیستی (درصد جذب دارو) حدود ۸۹ درصد است.
• غذا: جذب دارو تحت تأثیر مصرف همزمان غذا قرار نمی‌گیرد، اما مصرف آن همراه با غذا می‌تواند تحمل گوارشی را بهبود بخشد.
• غلظت اوج: حداکثر غلظت پلاسمایی معمولاً طی ۵ تا ۶ ساعت پس از مصرف خوراکی حاصل می‌شود.
ب) توزیع
• اتصال پروتئینی: ملوکسیکام به شدت به پروتئین‌های پلاسما متصل می‌شود (بیش از ۹۹ درصد)، عمدتاً به آلبومین.
• حجم توزیع: حجم توزیع نسبتاً کم است که نشان‌دهنده توزیع بیشتر در فضای خارج سلولی و اتصال قوی به پروتئین‌های پلاسما است. این دارو به مایع سینوویال (مفصلی) نفوذ می‌کند.
پ) متابولیسم
• محل متابولیسم: ملوکسیکام تقریباً به طور کامل در کبد متابولیزه می‌شود.
• آنزیم‌های اصلی: متابولیسم عمدتاً از طریق مسیرهای اکسیداسیون و به واسطه سیستم سیتوکروم P450 انجام می‌گیرد؛ ایزوآنزیم‌های CYP2C9 و CYP3A4 نقش اصلی را در تبدیل آن به متابولیت‌های غیرفعال ایفا می‌کنند.
• اهمیت بالینی: از آنجایی که CYP2C9 مسئول متابولیسم ملوکسیکام است، داروهای مهارکننده یا القاکننده این آنزیم می‌توانند سطح سرمی ملوکسیکام را به طور قابل توجهی تغییر دهند (نگاه کنید به تداخلات دارویی).
ت) دفع
• نیمه عمر حذف: ملوکسیکام دارای نیمه عمر حذفی نسبتاً طولانی، تقریباً ۱۵ تا ۲۰ ساعت است. این ویژگی امکان دوزدهی روزانه یک بار (یک نوبت در ۲۴ ساعت) را فراهم می‌کند که برای درمان‌های طولانی‌مدت آرتروز یک مزیت محسوب می‌شود.
• مسیر دفع: دارو به صورت متابولیت‌های غیرفعال از طریق ادرار و مدفوع (هر کدام تقریباً ۵۰ درصد) دفع می‌شود.
• احتیاط در سالمندان: نیمه عمر در سالمندان ممکن است کمی طولانی‌تر باشد و در بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی و کبدی کلیرانس دارو کاهش یافته و نیمه عمر طولانی می‌شود که نیاز به تنظیم دوز دارد.

موارد کاربرد ملوکسیکام
از آنجا که که قرص ملوکسیکام می تواند در دراز مدت التهاب و درد بیماران را کاهش دهد، در تسکین دردهای مزمن مانند درد روماتوئید آرتریت و سایر دردهاي مفصلي مزمن كاربرد دارد. علاوه بر این، در درمان کوتاه مدت دردهای استخوانی و مفصلی نیز می تواند موثر واقع شود.
موارد مصرف ملوکسیکام
ملوکسیکام یک داروی ضد التهاب غیر استروئیدی است که به عنوان مهارکننده ترجیحی (یا نسبتاً انتخابی) آنزیم سیکلواکسیژناز ۲ (COX-2) شناخته می‌شود. این ویژگی در دوزهای پایین (مانند ۷.۵ میلی‌گرم) باعث می‌شود که مهار COX-1 و در نتیجه عوارض گوارشی مرتبط با آن، در مقایسه با NSAID‌های غیر انتخابی، کمتر باشد.
۱. موارد مصرف تأیید شده
موارد زیر کاربردهایی هستند که توسط نهادهای نظارتی دارویی بزرگ دنیا (مانند سازمان غذا و داروی آمریکا) برای ملوکسیکام به طور رسمی تأیید شده‌اند.
الف) مدیریت دردهای آرتروز (استئوآرتریت)
• ملوکسیکام برای تسکین علائم و نشانه‌های آرتروز (بیماری دژنراتیو مفاصل) تأیید شده است.
• توضیحات کاربردی: این دارو به طور خاص برای مدیریت طولانی‌مدت درد، سفتی و کاهش التهاب مفصلی مزمن در بیماران آرتروز تجویز می‌شود. دوز پایین آن (معمولاً ۷.۵ میلی‌گرم یک بار در روز) به دلیل مهار انتخابی‌تر COX-2 در این دوز، اغلب انتخاب اولیه در بیمارانی است که نیاز به درمان طولانی‌مدت دارند و باید ریسک عوارض گوارشی در آن‌ها کنترل شود.
ب) درمان علائم آرتریت روماتوئید
• ملوکسیکام به عنوان یک درمان کمکی برای کاهش علائم و نشانه‌های آرتریت روماتوئید در بزرگسالان تأیید شده است.
• توضیحات کاربردی: در آرتریت روماتوئید، ملوکسیکام صرفاً یک داروی علامتی است و بیماری را اصلاح نمی‌کند. این دارو باید همیشه در کنار داروهای تعدیل‌کننده بیماری (مانند متوترکسات یا داروهای بیولوژیک) تجویز شود تا التهاب سیستمیک و آسیب مفصلی ناشی از آرتریت روماتوئید کنترل شود.
پ) آرتریت ایدیوپاتیک جوانان (شکل چند مفصلی)
• ملوکسیکام برای مدیریت علائم و نشانه‌های آرتریت ایدیوپاتیک جوانان (به ویژه نوع پلی آرتیکولار) در بیمارانی که در محدوده سنی تأیید شده هستند، تأیید شده است.
• توضیحات کاربردی: این دارو در جمعیت اطفال یک انتخاب درمانی است، اما باید با احتیاط فراوان و پایش دقیق دوز بر اساس وزن بیمار تجویز شود. در کودکان، مانند بزرگسالان، این دارو برای تسکین درد و التهاب به صورت علامتی استفاده می‌شود.
۲. موارد مصرف خارج از برچسب
این موارد کاربردهایی هستند که بر اساس شواهد بالینی، مطالعات معتبر و تجربه رایج پزشکان در سراسر جهان استفاده می‌شوند، اما ممکن است در برچسب رسمی محصول تأیید نشده باشند.
الف) مدیریت دردهای حاد اسکلتی عضلانی
• ملوکسیکام به طور گسترده برای تسکین دردهای حاد غیر مرتبط با آرتروز استفاده می‌شود.
• توضیحات کاربردی: این شامل دردهای ناشی از آسیب‌های ورزشی، رگ به رگ شدن، کشیدگی عضلات، و همچنین کمردرد حاد پایین است. اگرچه دوزدهی روزانه برای دردهای مزمن تأیید شده، اما پزشکان اغلب آن را برای دوره کوتاه مدت (۵ تا ۱۰ روز) جهت مدیریت دردهای التهابی حاد تجویز می‌کنند.
ب) درمان حملات حاد نقرس
• NSAID‌ها، پس از کلشی‌سین، به عنوان درمان خط اول برای کاهش التهاب و درد شدید ناشی از حملات حاد نقرس توصیه می‌شوند.
• توضیحات کاربردی: ملوکسیکام یک گزینه مؤثر است. با توجه به ماهیت ضد التهابی قوی، می‌تواند به سرعت تورم و درد ناشی از تجمع بلورهای اسید اوریک در مفصل را کاهش دهد. در این شرایط، دوز ممکن است در روزهای اول بالاتر از دوز نگهدارنده آرتروز باشد تا التهاب سریع‌تر کنترل شود.
پ) درمان دیسمنوره اولیه (دردهای قاعدگی)
• ملوکسیکام، مانند بسیاری از NSAID‌ها، برای کاهش درد ناشی از دیسمنوره (دردهای شدید قاعدگی) مؤثر است.
• توضیحات کاربردی: دیسمنوره اولیه به دلیل تولید بیش از حد پروستاگلاندین‌ها در رحم رخ می‌دهد. ملوکسیکام با مهار سنتز پروستاگلاندین‌ها، انقباضات رحم را کاهش داده و درد را تسکین می‌دهد. درمان معمولاً یک تا دو روز قبل از شروع قاعدگی آغاز می‌شود.
ت) درمان دردهای حاد دندانی و پس از عمل جراحی کوچک
• توضیحات کاربردی: NSAID‌ها برای کنترل دردهای ناشی از التهاب (مانند جراحی‌های دندان یا جراحی‌های سرپایی) بسیار مؤثر هستند. ملوکسیکام به دلیل نیمه عمر طولانی‌تر خود نسبت به ایبوپروفن یا دیکلوفناک، امکان دوزدهی یک بار در روز را فراهم می‌کند که می‌تواند برای افزایش تبعیت بیمار از درمان پس از عمل مناسب باشد.

مکانیسم اثر ملوکسیکام
ملوکسیکام یک داروی ضد التهاب غیراستروئیدی است که خاصیت ضد التهاب، ضد درد و ضد تب دارد. مکانیسم اصلی اثر آن، مهار بیوسنتز پروستاگلاندین‌ها است.
الف) مهار انتخابی سیکلواکسیژناز ۲
ملوکسیکام به عنوان یک مهارکننده انتخابی یا ترجیحی آنزیم سیکلواکسیژناز ۲ (COX-2) شناخته می‌شود.
• آنزیم سیکلواکسیژناز ۱ (COX-1): این ایزوآنزیم به طور طبیعی در اکثر بافت‌ها، به ویژه معده و کلیه، یافت می‌شود و مسئول تولید پروستاگلاندین‌هایی است که از مخاط معده محافظت می‌کنند و بر عملکرد پلاکت‌ها تأثیر می‌گذارند.
• آنزیم سیکلواکسیژناز ۲ (COX-2): این ایزوآنزیم در محل آسیب و التهاب به شدت القا می‌شود و مسئول تولید پروستاگلاندین‌هایی است که واسطه درد، تب و التهاب هستند.
• اثر ملوکسیکام: ملوکسیکام در دوزهای پایین درمانی (مانند ۷.۵ میلی‌گرم)، COX-2 را ترجیحاً مهار می‌کند. این ویژگی باعث می‌شود که تولید پروستاگلاندین‌های التهابی متوقف شود، در حالی که تولید پروستاگلاندین‌های محافظتی معده (ناشی از COX-1) تا حد زیادی حفظ شود. این امر به کاهش احتمال بروز عوارض جانبی جدی گوارشی در مقایسه با NSAID‌های سنتی غیرانتخابی کمک می‌کند.
ب) کاهش التهاب و درد
• مهار COX-2 منجر به کاهش چشمگیر سنتز پروستاگلاندین‌های واسطه درد، به ویژه در محل آسیب، شده و در نتیجه، التهاب، درد و تورم کاهش می‌یابد.
• همچنین، با کاهش پروستاگلاندین‌های تولید شده در مرکز تنظیم دمای بدن در هیپوتالاموس، اثر ضد تب نیز اعمال می‌شود.

توصیه های دارویی ملوکسیکام
۱. توصیه‌های دارویی ویژه پزشک
این توصیه‌ها برای به حداقل رساندن ریسک‌های جدی قلبی-عروقی و گوارشی مرتبط با مصرف ملوکسیکام، ضروری هستند.
الف) دوزدهی و استراتژی تجویز
• کمترین دوز مؤثر برای کوتاه‌ترین زمان: با توجه به ریسک‌های قلبی-عروقی و گوارشی (هشدار جعبۀ سیاه)، ملوکسیکام باید در کمترین دوز مؤثر (معمولاً ۷.۵ میلی‌گرم یک بار در روز) و برای کوتاه‌ترین مدت زمان لازم جهت دستیابی به اهداف درمانی تجویز شود.
• تعدیل دوز در نارسایی کلیوی: در بیماران مبتلا به نارسایی خفیف تا متوسط کلیوی، باید احتیاط شود. ملوکسیکام در بیماران دچار نارسایی کلیوی شدید یا نارسایی کلیوی در حال پیشرفت منع مصرف دارد.
• افزایش دوز با احتیاط: افزایش دوز از ۷.۵ میلی‌گرم به ۱۵ میلی‌گرم در روز باید تنها زمانی انجام شود که پاسخ درمانی کافی در دوز پایین‌تر مشاهده نشده باشد و بیمار فاقد فاکتورهای خطر بالای قلبی یا گوارشی باشد.
ب) پایش ریسک‌های سیستمی
• پایش قلبی-عروقی: فشار خون بیمار باید در شروع درمان و در طول دوره درمان با ملوکسیکام به دقت پایش شود. در صورت بروز یا بدتر شدن نارسایی قلبی یا فشار خون، باید قطع دارو یا تعدیل درمان‌های قلبی را در نظر گرفت.
• پایش کلیوی: عملکرد کلیه (شامل سطح کراتینین) باید در شروع درمان در بیماران پرخطر (سالمندان، بیماران دچار کاهش حجم، نارسایی قلبی، یا کسانی که دیورتیک مصرف می‌کنند) و به طور دوره‌ای پایش شود.
• مدیریت ریسک گوارشی: در بیماران با سابقه زخم گوارشی، سابقه خونریزی گوارشی، یا مصرف همزمان آسپرین/ضدانعقادها، تجویز همزمان یک داروی محافظت‌کننده مخاط معده مانند مهارکننده‌های پمپ پروتون (مثلاً امپرازول) قویاً توصیه می‌شود.
پ) تداخلات دارویی مهم
• ضدانعقادها: در صورت استفاده همزمان با وارفارین یا سایر ضدانعقادها، پایش مکرر نسبت نرمال‌شده بین‌المللی (INR) به دلیل افزایش خطر خونریزی ضروری است.
• داروهای ضد فشار خون: پزشک باید از کاهش اثربخشی داروهای مهارکننده آنزیم مبدل آنژیوتانسین، مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین و دیورتیک‌ها آگاه باشد.
۲. توصیه‌های دارویی ویژه بیمار
این توصیه‌ها باید به زبان ساده و کاربردی به بیمار ارائه شوند تا ریسک‌های مصرف NSAID‌ها را درک کرده و از عوارض جدی جلوگیری کند.
الف) نحوه مصرف و رژیم غذایی
• مصرف با غذا: به بیمار توصیه شود ملوکسیکام را همراه با غذا، شیر، یا مقادیر زیادی آب مصرف کند تا تحریکات خفیف گوارشی و ناراحتی معده به حداقل برسد.
• دوزدهی منظم: دارو باید روزانه یک بار و در یک زمان مشخص مصرف شود.
• فراموشی دوز: در صورت فراموشی یک دوز، بیمار نباید دوز بعدی را دو برابر کند؛ دوز فراموش شده باید نادیده گرفته شود و برنامه دوزدهی روزانه ادامه یابد.
ب) علائم هشداردهنده جدی
بیمار باید فوراً مصرف ملوکسیکام را قطع کرده و به پزشک یا اورژانس مراجعه کند اگر دچار علائم زیر شد:
• علائم خونریزی گوارشی: مدفوع سیاه یا قیری رنگ، استفراغ شبیه به دانه‌های قهوه، یا درد شدید و پایدار در ناحیه معده.
• علائم قلبی: درد قفسه سینه، تنگی نفس ناگهانی، ضعف ناگهانی در یک طرف بدن، یا مشکل در تکلم.
• علائم حساسیت: تورم صورت یا گلو، بثورات پوستی، یا مشکلات تنفسی.
• علائم مشکلات کلیوی: کاهش چشمگیر حجم ادرار یا ورم غیرطبیعی اندام‌ها.
پ) ملاحظات عمومی
• ممنوعیت مصرف خودسرانه آسپرین/NSAID‌های دیگر: بیمار باید از مصرف همزمان سایر داروهای ضد درد و تب که حاوی آسپرین یا سایر NSAID‌ها (مانند ایبوپروفن یا ناپروکسن) هستند، بدون مشورت با پزشک خودداری کند.
• مشورت در مورد الکل: مصرف الکل همراه با ملوکسیکام می‌تواند ریسک خونریزی گوارشی را افزایش دهد.
سایر نکات:
• می توان ملوکسیکام را با یا بدون غذا مصرف کرد اما برای به حداقل رساندن تحریک دستگاه گوارش توصیه می‌شود حتماً همراه با غذا یا شیر مصرف شود.
• قرص بازسونده در دهان ملوکسیکام (ODT) را تا زمانی که آماده مصرف نشده اید از پوشش خود خارج نکنید. با استفاده از دست های خشک، پوشش را جدا کنید. قرص را از داخل فویل به بیرون فشار ندهید بلکه قرص را به آرامی خارج کرده و بلافاصله در دهان یا روی زبان قرار دهید و اجازه دهید تا باز شودو همراه یا بدون نوشیدن مایعات ببلعید.
• سوسپانسیون خوراکی ملوکسیکام قبل از مصرف به آرامی تکان داده شود.
• از کمترین دوز موثر برای کوتاه ترین مدت زمان جهت درمان با ملوکسیکام استفاده شود.
• در بیمارانی که در معرض خطر ابتلا به بیماری های قلبی عروقی، بیماری گوارشی، نارسایی کلیوی، بیماری مزمن کبدی یا خونریزی هستند، به دلیل خطر بیشتر بروز عوارض جانبی، مصرف ملوکسیکام باید با احتیاط فراوان باشد.
• تجویز ملوکسیکام همراه با یک مهارکننده پمپ پروتون در بیمارانی که در معرض خطر خونریزی گوارشی هستند (به عنوان مثال، مصرف کننده داروی ضد پلاکت یا ضد انعقاد، افراد بالای 60 سال، دوزهای بالای ملوکسیکام) در نظر گرفته شود.
• در افراد مسن به دلیل خطر بیشتر عوارض گوارشی با احتیاط تجویز شود.درمان خوراکی با حداقل دوز موثر شروع شود.
• عملکرد کلیوی و eGFR و CrCl بیمار در صورت مصرف طولانی مدت، بررسی شود. در موارد eGFR کمتر از ۶۰ برای فرم تزریقی و CrCl کمتر از ۲۰ در فرم خوراکی، مصرف ملوکسیکام توصیه نمی‌شود و در بیمارانی که با این eGFR در خطر نارسایی کلیه باشند، منع مصرف دارد.
• در افراد تحت دیالیز با احتیاط و نظارت کامل و حداکثر دوز ۷/۵میلی‌گرم در روز مصرف شود.
• ملوکسیکام تزریقی به صورت بلوس وریدی در عرض ۱۵ثانیه قابل تزریق است.
• ملوکسیکام ممکن است باعث خواب آلودگی، سرگیجه، تاری دید و سایر عوارض عصبی شود که می‌تواند توانایی های جسمی یا ذهنی فرد را مختل کند. بیماران باید در مورد انجام کارهایی که نیاز به هوشیاری ذهنی دارند (مانند کار با ماشین آلات و رانندگی) احتیاط کنند.
• بیماران تحت درمان طولانی مدت با NSAID ها باید از نظر کم خونی تحت نظر باشند. به ندرت، استفاده از NSAID با دیسکرازی خونی بالقوه شدید (مانند آگرانولوسیتوز، ترومبوسیتوپنی آنمی آپلاستیک) همراه بوده است.
• ارزیابی آنزیم‌های کبدی در مصرف طولانی مدت، انجام شود. واکنش‌های شدید کبدی نادر (گاهی کشنده) (به عنوان مثال، هپاتیت شعله ور، نکروز کبدی و نارسایی کبدی) با استفاده از NSAID ها رخ داده است. در صورت بروز علائم بیماری کبدی یا در صورت بروز تظاهرات سیستمیک، فوراً مصرف ملوکسیکام قطع شود.
• استفاده از NSAID ها ممکن است خطر هیپرکالمی را افزایش دهد(به ویژه در افراد مسن، دیابتی ها، بیماران کلیوی) و در صورت مصرف همزمان با سایر داروهایی که قادر به ایجاد هیپرکالمی هستند (مثلاً مهارکننده های ACE) احتمال این عارضه بیشتر نیز می‌شود. پتاسیم خون در افراد در معرض خطر به دقت کنترل شود.
• مواردی از تاری و/یا کاهش دید گزارش شده است. در صورت بروز چنین علائمی مصرف ملوکسیکام را قطع کرده و بیمار را جهت ارزیابی به چشم پزشک ارجاع دهید.
• از مصرف مزمن داروهای ضددرد خوراکی پس از جراحی های چاقی خودداری شود. ممکن است زخم / سوراخ های آناستوموز ایجاد شود. استفاده کوتاه مدت از سلکوکسیب یا کتورولاک وریدی به عنوان بخشی از استراتژی مدیریت درد پس از عمل جراحی پیشنهاد می شود.
• شروع تسکین درد با ملوکسیکام تزریقی ممکن است تا چند ساعت پس از تجویز به تعویق بیفتد. ممکن است استفاده از یک مسکن کوتاه اثر، غیر NSAID و سریع رهش مورد نیاز باشد.
• حداقل ۴ تا ۶ نیمه عمر قبل از عمل جراحی یا پروسه دندانپزشکی از مصرف ملوکسیکام خودداری شود.
• در صورت مصرف طولانی مدت، CBC و فاکتورهای خونی بیمار، BUN و کراتینین ارزیابی شود.
• داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAIDs) ممکن است پارگی فولیکول های تخمدان را به تاخیر بیندازند یا از آن جلوگیری کنند. این اثر می‌توان‌ با ناباروری همراه باشد که پس از قطع دارو قابل برگشت است. قطع مصرف در بیمارانی که مشکل باروری دارند یا کسانی که تحت بررسی باروری هستند در نظر گرفته‌شود.اما بر اساس اطلاعات موجود، NSAID ها را می توان در مردان مبتلا به بیماری های روماتیسمی و اسکلتی عضلانی که قصد دارند فرزندی داشته باشند، ادامه داد.
• استفاده از داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) مانند ملوکسیکام نزدیک به زمان لقاح می‌تواندبا افزایش خطر سقط جنین ناشی از مهار سیکلواکسیژناز-۲ که در لانه گزینی مداخله دارد، همراه باشد. لازم است از مصرف NSAIDها توسط مادر باردار از هفته ۲۰ بارداری خودداری شود. چنانچه استفاده از NSAID بین هفته های ۲۰ تا ۳۰ بارداری ضروری است، مصرف به کمترین دوز موثر و کوتاه ترین مدت ممکن محدود شود. اگر درمان بیش از ۴۸ ساعت طول کشید، سونوگرافی ارزیابی مایع آمنیوتیک انجام شود از آنجایی که NSAID ها ممکن است باعث بسته شدن زودرس مجرای شریانی شوند، باید از مصرف ملوکسیکام به طور خاص از هفته ۳۰ بارداری خودداری شود.
• بر اساس اطلاعات موجود، NSAID ها را می توان در سه ماهه اول و دوم بارداری، در مادران مبتلا به بیماری های روماتیسمی و اسکلتی عضلانی ادامه داد اما تجویز در سه ماهه سوم توصیه نمی شود.
• طبق توصیه کارخانه سازنده تصمیم به شیردهی در طول درمان با ملوکسیکام باید با توجه به خطر مواجهه نوزاد، مزایای شیردهی برای نوزاد و مزایای درمان برای مادر گرفته شود. در صورتی که شیرخوار دارای اختلال پلاکتی، ترومبوسیتوپنی یا ضایعه قلبی وابسته به مجاری باشد، باید از مصرف NSAIDها توسط مادر خودداری شود.
• فشارخون بیمار در مدت درمان با ملوکسیکام تحت نظر باشد. به بیمار تاکید کنید در صورت افزایش فشارخون، از مصرف ملوکسیکام خودداری کند.
• پیش از شروع درمان طولانی مدت با ملوکسیکام، تست تشخیصی هلیکوباکترپیلوری انجام شود.

منع مصرف ملوکسیکام
۱. موارد منع مصرف در بیماری‌های زمینه‌ای (کنترااندیکاسیون‌های پاتولوژیک)
ملوکسیکام، مانند سایر داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی (NSAID)، دارای هشدارهای جعبۀ سیاه است که ریسک‌های قلبی-عروقی و گوارشی را برجسته می‌سازد.
حساسیت مفرط و واکنش‌های آلرژیک متقاطع:
• منع مصرف مطلق در بیماران با سابقه حساسیت مفرط به ملوکسیکام یا هر یک از اجزای آن.
• منع مصرف مطلق در بیمارانی که پس از مصرف آسپرین یا سایر NSAID‌ها دچار آسم، کهیر یا سایر واکنش‌های شبه آلرژیک شده‌اند.
خونریزی فعال گوارشی و زخم پپتیک:
• ملوکسیکام در بیماران مبتلا به خونریزی فعال دستگاه گوارش یا سابقه زخم پپتیک عودکننده منع مصرف دارد. مهار پروستاگلاندین‌های محافظ مخاط معده (هرچند کمتر از NSAIDهای غیر انتخابی)، ریسک خونریزی مجدد یا سوراخ شدن جدار گوارش را به طور جدی افزایش می‌دهد.
بیماری‌های قلبی عروقی جدی (پس از جراحی بای‌پس):
• ملوکسیکام در تنظیمات درد پس از عمل جراحی بای‌پس عروق کرونر (CABG) منع مصرف مطلق دارد. تمامی NSAID‌ها ریسک حوادث ترومبوتیک و انفارکتوس میوکارد را در این بیماران افزایش می‌دهند.
نارسایی شدید کلیوی و کبدی:
• در بیماران مبتلا به نارسایی شدید کلیوی که تحت دیالیز قرار نمی‌گیرند و در بیماران مبتلا به بیماری کبدی شدید، ملوکسیکام باید با احتیاط فراوان یا منع مصرف همراه باشد، زیرا دفع دارو مختل شده و تجمع دارو رخ می‌دهد.
۲. موارد منع مصرف و ملاحظات در بارداری و شیردهی
الف) بارداری (رده‌بندی احتیاط)
• ملوکسیکام در دوران بارداری بر اساس زمان مصرف، محدودیت‌های جدی دارد.
• سه ماهه اول و دوم: استفاده از ملوکسیکام در این دوران توصیه نمی‌شود، مگر اینکه سود بالینی برای مادر بر ریسک‌های بالقوه برای جنین برتری داشته باشد.
• سه ماهه سوم (منع مصرف مطلق): مصرف ملوکسیکام در سه ماهه سوم بارداری منع مصرف مطلق دارد. مهار سنتز پروستاگلاندین‌ها توسط ملوکسیکام می‌تواند منجر به موارد زیر شود:
• بسته شدن زودرس مجرای شریانی: این امر در جنین باعث نارسایی قلبی و مرگ می‌شود.
• اختلال عملکرد کلیوی جنین: این می‌تواند به کاهش حجم مایع آمنیوتیک (الیگوهیدرامنیوس) منجر شود.
ب) شیردهی
• احتیاط بالینی: مشخص نیست که ملوکسیکام در چه غلظتی وارد شیر مادر می‌شود. با توجه به پتانسیل بروز عوارض جانبی جدی در نوزاد، از جمله عوارض قلبی-عروقی و کلیوی، توصیه می‌شود در صورت ضرورت مصرف ملوکسیکام توسط مادر، شیردهی قطع شود. در صورت نیاز قطعی به NSAID، داروهایی با نیمه عمر کوتاه‌تر ترجیح داده می‌شوند.
۳. موارد منع مصرف و احتیاط‌های ویژه در کودکان
• محدودیت سنی: استفاده از ملوکسیکام در کودکان زیر دو سال منع مصرف دارد. ایمنی و اثربخشی این دارو در این گروه سنی به طور کامل ثابت نشده است.
• آرتریت ایدیوپاتیک جوانان: ملوکسیکام برای درمان آرتریت ایدیوپاتیک جوانان (نوع پلی آرتیکولار) در کودکان بالای دو سال مجاز است، اما مصرف آن باید تحت نظارت دقیق متخصص روماتولوژی کودکان و با دوز تنظیم شده بر اساس وزن بدن انجام گیرد.
• خطر سندرم ری: مانند آسپرین، مصرف NSAID‌ها در کودکان مبتلا به بیماری‌های ویروسی (به ویژه آبله مرغان و آنفولانزا) با خطر بروز سندرم ری همراه است. هرچند این خطر برای ملوکسیکام کمتر از آسپرین است، اما باید احتیاط لازم صورت پذیرد.

نکات مهم پيش از مصرف ملوکسیکام
• در صورت سابقه ی آسم، حساسیت، زخم معده یا دوازدهه و بیماری های گوارشی(مانند کرون)، بیماری قلبی یا عروقی، لوپوس،مشکلات کبدی، کلیوی و سایر موارد به پزشک خود اطلاع دهید.
• در صورتی که سابقه ی فشار خون بالا و يا وجود لخته در عروق، فشارخون و كلسترول بالا دارید، پزشک خود را مطلع نمایید.
• از آنجا که این دارو می تواند در عملکرد داروهای دیگر در بدن اختلال ایجاد کند لازم است پیش از شروع مصرف لیستی از کلیه ی داروهای مصرفی خوددر اختیار پزشک یا داروساز قرار دهید.
• در صورت سابقه ی حساسیت به داروهای ضد درد (مانند آسپرین، ناپروکسن، ایندو متاسین و ایبوبروفن و...)به پزشک خود اطلاع دهید.
• در صورتی که سیگاری هستید، به پزشک خود اطلاع دهید.
هشدار ها ملوکسیکام
هشدارهای کامل و جامع بالینی ملوکسیکام
ملوکسیکام، به عنوان یک داروی ضد التهاب غیر استروئیدی با خاصیت مهارکنندگی ترجیحی COX-2، دارای هشدارهای جدی است که باید هنگام تجویز در نظر گرفته شوند.
۱. هشدار جعبۀ سیاه قلبی-عروقی
• تمامی داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی (NSAID) از جمله ملوکسیکام، ریسک بروز حوادث جدی قلبی-عروقی ترومبوتیک، از جمله انفارکتوس میوکارد (حمله قلبی) و سکته مغزی را افزایش می‌دهند که ممکن است کشنده باشند. این ریسک ممکن است با طول مدت مصرف و دوز بالاتر افزایش یابد.
• منع مصرف مطلق: ملوکسیکام در تنظیمات درد پس از عمل جراحی بای‌پس عروق کرونر منع مصرف مطلق دارد.
• احتیاط: در بیماران با سابقه بیماری‌های قلبی عروقی، نارسایی قلبی یا ریسک فاکتورهای متعدد، باید با احتیاط فراوان و در کمترین دوز مؤثر برای کوتاه‌ترین مدت زمان ممکن تجویز شود.
۲. هشدار جعبۀ سیاه گوارشی
• ملوکسیکام، مانند سایر NSAID‌ها، خطر بروز عوارض جدی دستگاه گوارش از جمله خونریزی، زخم و سوراخ شدن جدار گوارشی را افزایش می‌دهد. این حوادث می‌توانند در هر زمانی و بدون علائم هشداردهنده رخ دهند.
• ریسک بالا: بیماران مسن، بیماران با سابقه زخم پپتیک، و کسانی که دوزهای بالاتر یا درمان طولانی‌مدت دریافت می‌کنند، در معرض خطر بیشتری قرار دارند.
• توصیه بالینی: در بیماران پرخطر، تجویز همزمان مهارکننده‌های پمپ پروتون (PPI) یا مسدودکننده‌های گیرنده H2 برای محافظت از مخاط معده توصیه می‌شود.
۳. عوارض کلیوی و همودینامیک
• آسیب حاد کلیوی: مهار پروستاگلاندین‌ها می‌تواند باعث کاهش جریان خون کلیوی شود، به ویژه در بیمارانی که جریان خون کلیوی آن‌ها وابسته به پروستاگلاندین‌ها است (مانند بیماران دچار نارسایی قلبی، نارسایی کلیوی موجود، دهیدراتاسیون، یا مصرف همزمان دیورتیک‌ها و مهارکننده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین).
• توصیه بالینی: پایش دقیق عملکرد کلیه (مانند کراتینین و نیتروژن اوره خون) در بیماران پرخطر به ویژه در شروع درمان ضروری است.
۴. تأثیر بر فشار خون
• NSAID‌ها می‌توانند منجر به شروع یا بدتر شدن فشار خون بالا شوند و اثربخشی داروهای ضد فشار خون (از جمله مهارکننده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین و دیورتیک‌ها) را کاهش دهند.
• توصیه بالینی: فشار خون بیمار باید در طول درمان با ملوکسیکام به دقت پایش شود.
۵. واکنش‌های پوستی جدی
• ملوکسیکام می‌تواند باعث واکنش‌های پوستی شدید و نادر مانند سندرم استیونز-جانسون و نکرولیز اپیدرمی توکسیک شود.
• توصیه بالینی: بیمار باید به محض مشاهده اولین علائم بثورات پوستی یا حساسیت مفرط، مصرف دارو را قطع کرده و به پزشک اطلاع دهد.
اوردوز (مسمومیت) با ملوکسیکام و درمان
اوردوز با ملوکسیکام معمولاً منجر به علائم شدید در دوزهای بیش از چندین برابر دوز حداکثر درمانی می‌شود.
الف) تظاهرات بالینی اوردوز
علائم مسمومیت با ملوکسیکام مشابه سایر NSAID‌ها است و عمدتاً دستگاه گوارش و سیستم عصبی مرکزی را درگیر می‌کند:
• دستگاه گوارش: شایع‌ترین علائم شامل خواب‌آلودگی، بی‌حالی، تهوع و استفراغ است. ممکن است درد اپی‌گاستر شدید یا خونریزی گوارشی (هماتمز یا ملنا) رخ دهد.
• سیستم عصبی مرکزی (دوز بالا): سردرد، سرگیجه، گیجی، وزوز گوش و در موارد نادر یا اوردوزهای بسیار بزرگ، تشنج و کما ممکن است رخ دهد.
• کلیوی: نارسایی حاد کلیوی یا اسیدوز متابولیک ممکن است در اوردوزهای سنگین رخ دهد.
• تنفس: در موارد نادر، نارسایی تنفسی یا آپنه گزارش شده است.
ب) اقدامات درمانی اورژانسی
درمان اوردوز ملوکسیکام حمایتی است و بر کنترل علائم حیاتی متمرکز است، زیرا پادزهر خاصی وجود ندارد.
۱. کاهش جذب (در اوردوز حاد)
• زغال فعال: در صورت مصرف بیش از حد دارو در کمتر از یک ساعت، تجویز زغال فعال می‌تواند جذب دارو را به شدت کاهش دهد. اگر دوز مصرفی بسیار بزرگ و بالقوه کشنده باشد، زغال فعال باید در اولین فرصت تجویز شود.
• شستشوی معده: این روش تنها در اوردوزهای بسیار بزرگ و تنها در شرایطی که امکان محافظت از راه هوایی بیمار وجود دارد، توصیه می‌شود.
۲. درمان علامتی و حمایتی
• کنترل علائم حیاتی: مانیتورینگ دقیق تنفس، فشار خون، وضعیت کلیوی و اسید-باز ضروری است.
• تشنج: تشنج‌ها باید با تجویز وریدی بنزودیازپین‌ها (مانند دیازپام یا لورازپام) مدیریت شوند.
• نارسایی کلیوی: در صورت بروز نارسایی کلیوی، درمان با حمایت کلیوی (مانند همودیالیز) و تنظیم تعادل مایعات و الکترولیت‌ها صورت می‌گیرد. با توجه به اتصال بالای ملوکسیکام به پروتئین، همودیالیز به طور مؤثر دارو را از بدن خارج نمی‌کند و نقش اصلی آن در مدیریت نارسایی کلیوی ناشی از اوردوز است.
• حفظ هموستاز: تصحیح ناهنجاری‌های اسید-باز و الکترولیت‌ها، از جمله حفظ مایعات کافی، باید انجام شود.

مصرف در بارداری ملوکسیکام
گروه C
در شرايط خاص و نظارت ويژه پزشك قابل استفاده است: مطالعات حیوانی مواردی از عارضه جانبی برای جنین نشان داده است و مطالعات انسانی به اندازه کافی در دست نیست. منافع دارو در مقابل خطرات احتمالی، تعیین کننده مصرف یا عدم مصرف این دارو در دوران بارداری است.

عوارض جانبی ملوکسیکام
• علائم گوارشی مانند سوء هاضمه ،سوزش سردل،معده درد و... از علائم شایع داروهای NSAIDs می باشد که برای کاهش آنها مصرف دارو پس از غذا توصیه می شود.در صورت ادامه دار شدن این عوارض با پزشک خود مشورت نمایید.
• احساس تهوع ناشی از این دارو با مصرف وعده های غذایی سبک و پرهیز از غذاهای پرچرب و پرادویه کاهش می یابد.
• جهت بهبود اسهال ناشی از مصرف این دارو،مصرف وعده های غذایی ساده و مایعات به مقدار کافی توصیه می شود.
• در صورت بروز یبوست، رژیم سرشار از فیبر(میوه و سبزیجات) و مصرف مایعات به اندازه ی کافی توصیه می شود.
• در صورت مشکلات تنفسی و هرگونه علائم حساسیت دارویی (مانند ورم صورت و دهان) به پزشک خود مراجعه نمایید.
• در صورت مشاهده دفع خون یا مدفوع تیره، استفراغ حاوی خون یا شکم درد شدید، مصرف دارو را قطع و به پزشک خود مراجعه نمایید.
• در صورت بروز سردرد، سرگیجه یا گیجی شدید، تغییرات خلق و خو، اختلال در خواب، زنگ زدن گوش در مدت درمان با این دارو، حتماً به پزشک خود اطلاع دهید.
عوارض جانبی ملوکسیکام
۱. عوارض جانبی شایع (فراوانی: بالای ۱ تا ۱۰ درصد)
این عوارض اغلب رایج‌ترین دلایل عدم تحمل دارویی هستند و در یک درصد قابل توجه از بیماران مشاهده می‌شوند:
• اختلالات دستگاه گوارش: تهوع، سوء هاضمه (دیس‌پپسی)، اسهال و درد شکمی. این علائم معمولاً در بیش از ۵ درصد بیماران رخ می‌دهند و از شایع‌ترین عوارض ملوکسیکام هستند.
• سیستم عصبی مرکزی: سردرد، سرگیجه و سبکی سر. این موارد در حدود ۲ تا ۵ درصد بیماران دیده شده است.
• سایر موارد: ادم محیطی (ورم پاها) که ناشی از احتباس مایعات و سدیم است و معمولاً در حدود ۳ درصد بیماران مشاهده می‌شود.
۲. عوارض جانبی غیر شایع (فراوانی: کمتر از ۱ درصد)
این عوارض در یک درصد کمتری از جمعیت مصرف‌کننده رخ می‌دهند اما نیاز به توجه بالینی دارند:
• دستگاه گوارش: نفخ، یبوست، التهاب مخاط دهان (استوماتیت) و آروغ زدن. زخم گوارشی یا خونریزی آشکار دستگاه گوارش نیز اگرچه از عوارض جدی هستند، اما در مقایسه با NSAID‌های غیر انتخابی، در دوزهای پایین ملوکسیکام فراوانی کمتر از ۱ درصد دارند.
• سیستم عصبی: خواب‌آلودگی، لرزش، گیجی و وزوز گوش (تینیتوس).
• سیستم قلبی-عروقی: تپش قلب و گرگرفتگی.
• اختلالات پوستی: بثورات پوستی (راش) و خارش.
۳. عوارض جانبی نادر اما جدی (فراوانی: کمتر از ۰.۱ درصد)
این عوارض نادر هستند، اما خطرناک‌ترین ریسک‌های مرتبط با مصرف ملوکسیکام را تشکیل می‌دهند و عمدتاً ناشی از اثرات طبقاتی داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی هستند:
• حوادث ترومبوتیک قلبی-عروقی: انفارکتوس میوکارد و سکته مغزی (در دوزهای بالا یا مصرف طولانی‌مدت، این ریسک به طور قابل توجهی بالاتر از ۰.۱ درصد خواهد بود).
• سوراخ شدن جدار گوارش و خونریزی شدید: این حالت به ندرت، اما به صورت تهدیدکننده حیات رخ می‌دهد.
• آسیب‌های کلیوی: نارسایی حاد کلیوی و نفریت بینابینی.
• عوارض کبدی: هپاتیت یا ناهنجاری‌های جدی در تست‌های عملکرد کبدی.
• واکنش‌های آلرژیک شدید: واکنش‌های آنافیلاکتوئید یا بثورات جدی مانند سندرم استیونز-جانسون.
تذکر مهم بالینی:
در عمل بالینی، باید توجه داشت که افزایش دوز ملوکسیکام از ۷.۵ به ۱۵ میلی‌گرم در روز، احتمال بروز عوارض جانبی (به ویژه گوارشی) را به طور قابل ملاحظه‌ای افزایش می‌دهد.

تداخلات دارویی ملوکسیکام
مشخصات کلی تداخلات:
• سوبسترای CYP2C9 (ماژور)
• سوبسترای CYP3A4(مینور)
• فروپاتی ناشی از داروهای مسکن
• تشدید اثرات ضد پلاکت
• کاهش پرفیوژن یا عملکرد کلیوی
• افزایش خطر خونریزی یا آسیب به مخاط دستگاه گوارش
• تشدید هایپرکالمی
• تشدید اثرات افزاینده فشارخون
• تشدید هیپوناترمی
• کاهش آستانه تشنج
تداخلات رده X (پرهیز):
آبروسیتینیب، آسه‌متاسین، آمینولوولینیک اسید (سیستمیک)، کلسیم پلی استایرن سولفونات، دکس ایبوپروفن، دکس کتوپروفن، فلوکتافنین، کتورولاک (نازال و سیستمیک)، ماسیمورلین، میفامورتید، مورنیفلومات، داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (انتخابی COX-2)، اوماستاکسین، پلوبیپروفن، فنیل بوتازون، سدیم پلی استایرن سولفونات، تالنیفلومات، تنوکسیکام، اوروکیناز، زالتوپروفن
کاهش اثرات داروها توسط ملوکسیکام:
آلیسکایرن، بلاک کننده‌های گیرنده آنژیوتانسین II، مهارکننده‌های آنزیم تبدیل‌کننده آنژیوتانسین، بتابلاکرها، اپلرنون، هیدرالازین، دیورتیک های لوپ، ماسیمورلین، میفامورتید، دیورتیک های نگه‌دارنده پتاسیم، پروستاگلاندین ها (چشمی)، سالیسیلات ها، مهارکننده‌های انتخابی باز جذب سروتونین، سینکالید، دیورتیک های تیازیدی و شبه تیازیدی
کاهش اثرات ملوکسیکام توسط داروها:
عوامل کمپلکس ساز اسیدهای صفراوی، ایتراکونازول، لوماکافتور و ایواکافتور، سالیسیلات ها
افزایش اثرات داروها توسط ملوکسیکام:
مشتقات 5- آمینوسالیسیلیک اسید، داروهای با خاصیت ضد پلاکت، آلیسکایرن، آمینوگلیکوزیدها، آمینولوولینیک اسید (موضعی و سیستمیک)، داروهای ضد انعقاد، آپیکسابان، بمیپارین، مشتقات بیس‌فسفونات ها، کلسیم پلی استایرن سولفونات، سفالوتین، کلاژناز (سیستمیک)، سیکلوسپورین (سیستمیک)، دابیگاتران اتکسیلات، دفراسیروکس، دئوکسی کولیک اسید، دسموپرسین، دکس ایبوپروفن، دیگوکسین، دروسپیرنون، ادوکسابان، انوکساپارین، اپلرنون، هالوپریدول، هپارین، ایبریتومومب تیوکستان، لیتیم، متفورمین، متوترکسات، داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (انتخابی COX-2)، اوبینوتوزومب، اوماستاکسین، پورفیمر، دیورتیک های نگه‌دارنده پتاسیم، پرالاترکسات، کینولون ها، ریواروکسابان، سالیسیلات ها، سدیم پلی استایرن سولفونات، تاکرولیموس (سیستمیک)، فرآورده‌های تنوفوویر، داروهای ترومبولیتیک، تولپریسون، اوروکیناز، ونکومایسین، ورتپورفین، آنتاگونیست های ویتامین کا
افزایش اثرات ملوکسیکام توسط داروها:
آکالابروتینیب، آسه‌متاسین، الکل (اتیل)، بلاک کننده‌های گیرنده آنژیوتانسین II، مهارکننده‌های آنزیم تبدیل‌کننده آنژیوتانسین، کورتیکواستروئید ها (سیستمیک)، سیکلوسپورین (سیستمیک)، مهارکننده‌های متوسط CYP2C9، داساتینیب، دکس کتوپروفن، دیکلوفناک (سیستمیک)، امولسیون‌های چربی (بر پایه روغن ماهی)، فلبیناک، فلوکتافنین، گلوکزآمین، گیاهان (با خاصیت ضد انعقاد/ ضد پلاکت)، ایبروتینیب، اینوترسن، کتورولاک (نازال و سیستمیک)، لیماپروست، دیورتیک های لوپ، لوماکافتور و ایواکافتور، مورنیفلومات، مولتی ویتامین/ فلورید (حاوی ویتامین‌های آ، دی و ای)، مولتی ویتامین/ مینرال (حاوی ویتامین‌های آ، دی، ای، کا، فولات و آهن)، مولتی ویتامین/ مینرال (حاوی ویتامین‌های آ، ای و بدون آهن)، نفتازون، اسیدهای چرب امگا-3، پلوبیپروفن، پنتوسان پلی سولفات سدیم، پنتوکسی فیلین، فنیل بوتازون، پروبنسید، آنالوگ‌های پروستاسیکلین، مهارکننده‌های انتخابی باز جذب سروتونین، سلومتینیب، مهارکننده‌های باز جذب سروتونین/ نوراپی نفرین، سدیم فسفات‌ها، تالنیفلومات، تنوکسیکام، دیورتیک های تیازیدی و شبه تیازیدی، تیپراناویر، تولپریسون، داروهای ضدافسردگی سه حلقه‌ای (آمین نوع سوم)، ویتامین ای (سیستمیک)، وریکونازول، زالتوپروفن، زانوبروتینیب
تداخلات دارویی مهم با ملوکسیکام
ملوکسیکام، به عنوان یک داروی ضد التهاب غیر استروئیدی (NSAID)، از طریق تأثیر بر عملکرد کلیه و مهار COX، تداخلات فارماکودینامیک و فارماکوکینتیک متعددی با داروهای رایج دارد.
۱. تداخلات با افزایش‌دهنده‌های خطر خونریزی و زخم
این تداخلات فارماکودینامیک، ریسک عوارض گوارشی و خونریزی را به طور هم‌افزایی بالا می‌برند:
• آسپرین: مصرف همزمان ملوکسیکام و آسپرین، ریسک خونریزی گوارشی، زخم و عوارض جانبی جدی دیگر را به طور قابل ملاحظه‌ای افزایش می‌دهد. به طور کلی، مصرف همزمان دو NSAID توصیه نمی‌شود.
• ضدانعقادها (مانند وارفارین): ملوکسیکام می‌تواند اثرات ضدانعقادی وارفارین را از طریق تداخل با عملکرد پلاکت‌ها و کاهش سطح پروتئین‌های انعقادی تقویت کند. پایش دقیق نسبت نرمال‌شده بین‌المللی (INR) در صورت تجویز همزمان ضروری است.
• داروهای ضد پلاکت (مانند کلوپیدوگرل): مصرف همزمان با داروهای ضد پلاکت، به دلیل تضعیف عملکرد پلاکت‌ها توسط ملوکسیکام، خطر خونریزی گوارشی را تشدید می‌کند.
• مهارکننده‌های بازجذب سروتونین (مانند سیتالوپرام یا فلوکستین): این داروها به تنهایی ریسک خونریزی گوارشی را افزایش می‌دهند؛ مصرف همزمان آن‌ها با ملوکسیکام، این خطر را مضاعف می‌کند.
۲. تداخلات با افزایش‌دهنده‌های سمیت کلیوی و قلبی
این تداخلات می‌توانند باعث نارسایی حاد کلیوی و کاهش اثربخشی داروهای قلبی شوند:
• مهارکننده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین (مانند انالاپریل یا لیزینوپریل): NSAID‌ها می‌توانند با کاهش سنتز پروستاگلاندین‌های گشادکننده عروق کلیه، اثربخشی داروهای ضد فشار خون را کاهش داده و خطر بروز نارسایی حاد کلیوی را به خصوص در بیماران با کاهش حجم خون افزایش دهند.
• مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین (مانند لوزارتان): تداخل مشابه مهارکننده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین وجود دارد و توصیه می‌شود از مصرف همزمان پرهیز شود.
• دیورتیک‌ها (مانند فورزماید یا هیدروکلروتیازید): ملوکسیکام می‌تواند اثرات مُدر بودن این داروها را کاهش دهد و همچنین ریسک سمیت کلیوی را افزایش دهد.
۳. تداخلات با تغییردهنده‌های کلیرانس (متابولیک)
• متوترکسات: ملوکسیکام کلیرانس کلیوی متوترکسات را کاهش داده و سطح پلاسمایی متوترکسات را افزایش می‌دهد که می‌تواند منجر به مسمومیت شدید با این دارو (مغز استخوان، کلیه و گوارش) شود. این تداخل به ویژه در بیماران روماتوئید که دوزهای پایین متوترکسات دریافت می‌کنند، اهمیت بالینی بالایی دارد.
• سیکلوسپورین: مصرف همزمان با ملوکسیکام می‌تواند سمیت کلیوی ناشی از سیکلوسپورین را تشدید کند.
• لیتیوم: ملوکسیکام کلیرانس کلیوی لیتیوم را کاهش می‌دهد و می‌تواند منجر به افزایش سطح سرمی لیتیوم تا حد مسمومیت شود.
تداخل با غذاها و عادات تغذیه‌ای
• جذب دارو: جذب ملوکسیکام تحت تأثیر قابل توجهی از مصرف غذا قرار نمی‌گیرد.
• توصیه بالینی: با این حال، به بیماران توصیه می‌شود ملوکسیکام را همراه با غذا یا شیر مصرف کنند تا تحریکات خفیف گوارشی (مانند سوء هاضمه یا تهوع) که عارضه شایع دارو است، به حداقل برسد.
تداخل در آزمایش‌های تشخیصی (تداخلات آزمایشگاهی)
ملوکسیکام می‌تواند بر نتایج برخی از تست‌های آزمایشگاهی تأثیر بگذارد، به ویژه آن‌هایی که با عملکرد کلیه یا کبد مرتبط هستند:
• تست‌های عملکرد کلیوی: ملوکسیکام می‌تواند باعث افزایش نیتروژن اوره خون و کراتینین سرم شود. این تغییرات ممکن است نشان‌دهنده کاهش عملکرد کلیوی باشند و نه صرفاً تداخل آزمایشگاهی.
• تست‌های عملکرد کبدی: ملوکسیکام می‌تواند باعث افزایش آنزیم‌های کبدی (مانند ترانس‌آمینازها) شود. این افزایش‌ها معمولاً گذرا و بدون علامت هستند، اما اگر به طور مداوم بالا باشند، ممکن است نشان‌دهنده آسیب کبدی ناشی از دارو باشند.
• تست‌های خون مخفی در مدفوع: ملوکسیکام، به ویژه در دوزهای بالاتر یا مصرف طولانی‌مدت، می‌تواند باعث ایجاد خونریزی‌های ریز (میکروسکوپی) در دستگاه گوارش شود که نتیجه تست خون مخفی در مدفوع را مثبت کاذب نشان می‌دهد.

نام‌های تجاری

قرص ملوکسیکام فارابی 7.5 میلی گرم [داروسازی فارابی]، قرص ملوکسی فار 7.5 میلی دگرم [داروسازی کوشان فارمد]، قرص ملوکسیب 15 میلی گرم [داروسازی سامی ساز]، قرص ملوکسیکام فارابی 15 میلی گرم [داروسازی فارابی]، قرص ملوکسیکام تولیددارو 15 میلی گرم [داروسازی تولید دارو]، قرص ملوکسیکام زهراوی 15 میلی گرم [داروسازی زهراوی]، قرص کاملوکس 7.5 میلی گرم [داروسازی ایران هورمون]، قرص ملوکسیب 7.5 میلی گرم [داروسازی سامی ساز]، قرص ملوکسیکام دی دی پی 7.5 میلی گرم [داروسازی دارو درمان پارس]، قرص ملوکسیکام زهراوی 7.5 میلی گرم [داروسازی زهراوی]، قرص ملوکسی فار 15 میلی گرم [داروسازی کوشان فارمد]، قرص ملوکسیکام شهردارو 7.5 میلی گرم [داروسازی شهر دارو]، قرص ملوکسیکام تولیددارو 7.5 میلی گرم [داروسازی تولید دارو]، قرص کاملوکس 15 میلی گرم [داروسازی ایران هورمون]، قرص ملوکسیکام ابوریحان 15 میلی گرم [داروسازی ابوریحان]، قرص ملوکسیکام دی دی پی 15 میلی گرم [داروسازی دارو درمان پارس]، قرص ملوکسیکام ابوریحان 7.5 میلی گرم [داروسازی ابوریحان]، قرص ملوکسیکام شهردارو 15 میلی گرم [داروسازی شهر دارو]، قرص موبی فارم 15 میلی گرم [داروسازی کیش مدیفارم]، قرص ملوکسیکام رازک 15 میلی گرم [داروسازی رازک]، قرص ملوکسیکام رازک 7.5 میلی گرم [داروسازی رازک]، قرص ملوکسیکام 15 میلی گرم [داروسازی ایران دارو]، قرص ملوکسیکام تسنیم 15 میلی گرم [داروسازی تسنیم]، قرص ملوکسیکام تسنیم 7.5 میلی گرم [داروسازی تسنیم]، قرص ملوکسیکام جالینوس 7.5 میلی گرم [داروسازی جالینوس]، قرص ملوکسیکام شفا 7.5 میلی گرم [داروسازی شفا]، قرص ملوکسیکام-ساندوز 15 میلی گرم [داروسازی بهستان تولید]، قرص موبیک 7.5 میلی گرم [شفایاب گستر]، قرص ملوکاکس 7.5 میلی گرم [داروسازی کیمیدارو]، قرص ملوکاکس 15 میلی گرم [داروسازی کیمیدارو]، قرص موبیفارم 7.5 میلی گرم [داروسازی کیش مدیفارم]، قرص ملوکسیکام اسوه 15 میلی گرم [داروسازی اسوه]، قرص ملوکسیکام اسوه 7.5 میلی گرم [داروسازی اسوه]، قرص ملوکسیکام-ساندوز 7.5 میلی گرم [داروسازی بهستان تولید]، قرص ملوکسیکام دانا 7.5 میلی گرم [داروسازی دانا]، قرص ملوکسیکام شفا 15 میلی گرم [داروسازی شفا]، قرص ملوکسیکام جالینوس 15 میلی گرم [داروسازی جالینوس]، قرص ملوکسیکام دانا 15 میلی گرم [داروسازی دانا]، قرص ملوکسیکام حکیم 7.5 میلی گرم [داروسازی حکیم]، قرص روماتوبیک 15 میلی گرم [داروسازی تهران شیمی]، قرص موبیک 15 میلی گرم [شفایاب گستر]، قرص روماتوبیک 7.5 میلی گرم [داروسازی تهران شیمی]، MELOXICAM FARABI 7.5MG TAB [داروسازی فارابی]، MELOXIFAR 7.5MG TAB [داروسازی کوشان فارمد]، MELOXIBE 15MG TAB [داروسازی سامی ساز]، MELOXICAM FARABI 15MG TAB [داروسازی فارابی]، MELOXICAM TOLIDDAROU 15MG TAB [داروسازی تولید دارو]، MELOXICAM ZAHRAVI 15MG TAB [داروسازی زهراوی]، CAMELOX 7.5MG TAB [داروسازی ایران هورمون]، MELOXIBE 7.5MG TAB [داروسازی سامی ساز]، MELOXICAM DDP 7.5MG TAB [داروسازی دارو درمان پارس]، MELOXICAM ZAHRAVI 7.5MG TAB [داروسازی زهراوی]، MELOXIFAR 15MG TAB [داروسازی کوشان فارمد]، MELOXICAM SHAHREDAROU 7.5MG TAB [داروسازی شهر دارو]، MELOXICAM TOLIDDAROU 7.5MG TAB [داروسازی تولید دارو]، CAMELOX 15MG TAB [داروسازی ایران هورمون]، MELOXICAM ABURAIHAN 15MG TAB [داروسازی ابوریحان]، MELOXICAM DDP 15MG TAB [داروسازی دارو درمان پارس]، MELOXICAM ABURAIHAN 7.5MG TAB [داروسازی ابوریحان]، MELOXICAM SHAHREDAROU 15MG TAB [داروسازی شهر دارو]، MOBIPHARM 15MG TAB [داروسازی کیش مدیفارم]، MELOXICAM RAZAK 15MG TAB [داروسازی رازک]، MELOXICAM RAZAK 7.5MG TAB [داروسازی رازک]، MELOXICAM IRAN DARU 15 MG TAB [داروسازی ایران دارو]، MELOXICAM TASNIM 15MG TAB [داروسازی تسنیم]، MELOXICAM TASNIM 7.5MG TAB [داروسازی تسنیم]، MELOXICAM-JALINOUS 7.5MG TAB [داروسازی جالینوس]، MELOXICAM SHAFA 7.5 MG Tablet [داروسازی شفا]، MELOXICAM-SANDOZ Tablet 15 mg [داروسازی بهستان تولید]، MOBIC Tablet 7.5mg [شفایاب گستر]، MELOCOX 7.5MG TAB [داروسازی کیمیدارو]، MELOCOX 15MG TAB [داروسازی کیمیدارو]، MOBIPHARM 7.5MG TAB [داروسازی کیش مدیفارم]، MELOXICAM OSVAH 15MG TAB [داروسازی اسوه]، MELOXICAM OSVAH 7.5MG TAB [داروسازی اسوه]، MELOXICAM-SANDOZ Tablet 7.5 mg [داروسازی بهستان تولید]، MELOXICAM DAANA 7.5 mg Tablet [داروسازی دانا]، MELOXICAM SHAFA 15 MG Tablet [داروسازی شفا]، MELOXICAM-JALINOUS 15MG TAB [داروسازی جالینوس]، MELOXICAM DAANA 15 mg Tablet [داروسازی دانا]، MELOXICAM-HAKIM 7.5 mg Tablet [داروسازی حکیم]، ROMATOBIC 15MG TAB [داروسازی تهران شیمی]، MOBIC Tablet 15mg [شفایاب گستر]، ROMATOBIC 7.5MG TAB [داروسازی تهران شیمی]، قرص اکتوکلوپیدوگرل 75 میلی گرم، قرص کلوپیدوگرل اکتوور 75 میلی گرم، سافت ژل پروستانن فیتومد، شربت پریکان 25میلی گرم/5میلی لیتر 60 میلی لیتر، ساشه مایوفولات، پودر برای تزریق آیفوکسا 2 میلی گرم، پودر برای تزریق آیفوکسا 1 میلی گرم، ویال کلسیم فولینات کلوا 100 میلی گرم/10 میلی لیتر، ویال کلسیم فولینات کلوا 200 میلی گرم/10 میلی لیتر، ژل موضعی بریمونیدین توسن دارو 3میلی گرم/1 گرم 30 گرم، محلول تزریقی هلیگزور آ بسته سری 1 (محتوی 7 آمپول)، محلول تزریقی هلیگزور آ بسته سری 2 (محتوی 7 آمپول)، قرص ولوپام 10 میلی گرم، قرص زلیوکس 60 میلی گرم (رزمتیرم)، قرص منیزیم ویتاسا 250 میلی گرم، قرص ویتامین سی ویتاسا 1000 میلی گرم

اشکال دارویی

قرص، شربت، سوسپانسیون، آمپول، ویال، ژل، قطره، پودر، ساشه، محلول