اوسلتامیویر

اثربخشی و آمار داروی اوسلتامیویر
مطالعات بالینی نشان داده‌اند که اوسلتامیویر، اگر در ۴۸ ساعت اول مصرف شود:
• طول دوره بیماری آنفولانزا را به طور متوسط ۱ تا ۱.۵ روز کاهش می‌دهد.
• می‌تواند شدت علائم آنفولانزا را کم کند.
• خطر بروز عوارض ناشی از آنفولانزا مانند پنومونی (ذات‌الریه)، عفونت گوش (در کودکان) و نیاز به بستری شدن را، به خصوص در گروه‌های پرخطر، کاهش می‌دهد.
• در پیشگیری، اوسلتامیویر به طور مؤثری احتمال ابتلا به بیماری را پس از تماس با فرد آلوده کاهش می‌دهد.
فارماکوکینتیک اوسلتامیویر
۱. جذب
• اوسلتامیویر پس از مصرف خوراکی (کپسول یا سوسپانسیون) به راحتی و به سرعت از دستگاه گوارش جذب می‌شود.
• فراهمی زیستی اوسلتامیویر حدود ۷۵ درصد است.
• اوج غلظت پلاسمایی متابولیت فعال (اوسلتامیویر کربوکسیلیک اسید) تقریباً ۳ تا ۴ ساعت پس از مصرف دارو حاصل می‌شود.
۲. توزیع
• اتصال به پروتئین: اتصال اوسلتامیویر کربوکسیلیک اسید به پروتئین‌های پلاسمایی پایین است (حدود ۳ درصد)، که نشان‌دهنده در دسترس بودن بالای دارو برای فعالیت ضد ویروسی است.
• نفوذ به محل اثر: این دارو به خوبی در مایعات دستگاه تنفسی فوقانی و تحتانی و نیز مایع گوش میانی توزیع می‌شود، که محل اصلی فعالیت ویروس آنفولانزا هستند.
۳. متابولیسم
• اوسلتامیویر یک پیش‌دارو است و به طور عمده در کبد و توسط استرازهای کبدی به متابولیت فعال خود، اوسلتامیویر کربوکسیلیک اسید، تبدیل می‌شود.
• عدم درگیری سیتوکروم P450: این متابولیسم توسط سیستم آنزیمی سیتوکروم P450 انجام نمی‌شود. این موضوع از نظر بالینی مهم است، زیرا خطر تداخلات دارویی جدی با سایر داروهایی که از طریق این سیستم متابولیزه می‌شوند (مانند بسیاری از داروهای ضد تشنج یا ضدافسردگی)، را کاهش می‌دهد.
۴. دفع
• مسیر دفع: متابولیت فعال، یعنی اوسلتامیویر کربوکسیلیک اسید، عمدتاً از طریق کلیه‌ها و توسط ترشح توبولی فعال دفع می‌شود.
• نیمه عمر: نیمه عمر دفعی اوسلتامیویر کربوکسیلیک اسید تقریباً ۶ تا ۱۰ ساعت است. این نیمه عمر نسبتاً کوتاه، توجیه کننده دوزبندی دو بار در روز (هر ۱۲ ساعت) برای درمان است.
• تنظیم دوز در نارسایی کلیوی: از آنجا که دفع دارو عمدتاً کلیوی است، در بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی متوسط تا شدید (کلیرانس کراتینین کمتر از ۶۰ میلی‌لیتر در دقیقه)، تجمع دارو در بدن رخ می‌دهد. بنابراین، در این بیماران، تنظیم دوز (کاهش دوز و یا افزایش فاصله زمانی بین دوزها) برای جلوگیری از مسمومیت ضروری است.

موارد مصرف داروی اوسلتامیویر
درمان آنفلولانزا با اوسلتامیویر:
• اوسلتامیویر برای درمان آنفولانزای نوع A و B در بزرگسالان و کودکان (معمولاً از سن ۲ هفتگی به بالا) تجویز می‌شود.
• اثربخشی اوسلتامیویر بیشتر است اگر درمان ظرف ۴۸ ساعت (۲ روز) اول شروع علائم آنفولانزا (مانند تب ناگهانی، لرز، درد عضلانی، سردرد، سرفه) آغاز شود.
پیشگیری از آنفولانزا با اوسلتامیویر:
• اوسلتامیویر برای جلوگیری از ابتلا به آنفولانزای نوع A و B در افرادی (معمولاً ۱ سال به بالا) که با فرد مبتلا تماس نزدیک داشته‌اند اما هنوز بیمار نشده‌اند، کاربرد دارد.
• در شرایط خاص مانند شیوع آنفولانزا در مکان‌های جمعی (مثل مدارس یا آسایشگاه‌ها)، ممکن است اوسلتامیویر برای پیشگیری تجویز شود.
موارد مصرف اوسلتامیویر
اوسلتامیویر یک داروی ضد ویروسی است که به دسته مهارکننده‌های نورآمینیداز تعلق دارد و برای درمان و پیشگیری از آنفولانزا (گریپ) ناشی از ویروس‌های آنفولانزای نوع A و B استفاده می‌شود.
موارد مصرف تاییدشده
موارد مصرف تاییدشده اوسلتامیویر، عمدتاً بر اساس مطالعات کنترل‌شده و تأیید سازمان‌های معتبر بین‌المللی مانند سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) استوار است و شامل دو حوزه اصلی درمان و پیشگیری می‌شود:
۱. درمان آنفولانزا
• اوسلتامیویر برای درمان عفونت حاد و بدون عارضه ناشی از ویروس‌های آنفولانزای نوع A و B در بزرگسالان و کودکان استفاده می‌شود.
• بالینی و کاربردی: حداکثر اثربخشی این دارو زمانی است که درمان در ۴۸ ساعت اولیه شروع علائم آنفولانزا (مانند تب، سرفه، گلودرد، میالژی، سردرد) آغاز شود. شروع درمان پس از این بازه زمانی ممکن است منجر به کاهش کمتر مدت زمان بیماری شود، اما در بیماران بستری، شدیداً بیمار، یا آنهایی که در معرض خطر بالای عوارض هستند (مانند افراد بالای ۶۵ سال، کودکان زیر ۲ سال، افراد دارای بیماری‌های مزمن ریوی، قلبی، کلیوی، کبدی، نقص ایمنی، و زنان باردار)، حتی اگر زمان بیشتری از شروع علائم گذشته باشد، ممکن است شروع درمان منطقی باشد. دوز معمول برای درمان ۵ روز است.
۲. پیشگیری از آنفولانزا
اوسلتامیویر برای پیشگیری از آنفولانزا در افراد ۱ سال و بالاتر استفاده می‌شود. این پیشگیری به دو صورت انجام می‌گیرد:
الف- پیشگیری پس از مواجهه:
• این مورد برای افرادی است که در تماس نزدیک با فردی بوده‌اند که آنفولانزای قطعی یا مشکوک دارد.
• بالینی و کاربردی: معمولاً برای افراد در معرض خطر عوارض آنفولانزا (حتی اگر واکسن زده باشند) یا افرادی که با بیماران پرخطر در تماس هستند، توصیه می‌شود. درمان باید بلافاصله پس از مواجهه و به مدت ۱۰ روز پس از آخرین تماس آغاز شود. این روش جایگزین واکسیناسیون نیست.
ب- پیشگیری فصلی یا همه‌گیری:
• این مورد در زمان شیوع بیماری در جامعه یا در موسسات مراقبت طولانی مدت (مانند خانه‌های سالمندان) برای محافظت از افراد در معرض خطر استفاده می‌شود.
• بالینی و کاربردی: این رویکرد به ویژه در زمان شیوع‌های داخلی که واکسیناسیون به خوبی صورت نگرفته است یا سویه‌های ویروس با واکسن مطابقت ندارند، مورد توجه قرار می‌گیرد. دوز معمول برای این مورد تا ۶ هفته توصیه می‌شود.
موارد مصرف خارج از برچسب
استفاده‌های خارج از برچسب شامل مواردی هستند که در تأییدیه‌های رسمی محصول ذکر نشده‌اند اما ممکن است بر اساس شواهد بالینی و توصیه‌های تخصصی در برخی شرایط خاص توسط پزشک تجویز شوند.
۱. درمان آنفولانزای شدید، بستری یا بحرانی
• اگرچه درمان آنفولانزای حاد یک کاربرد تاییدشده است، در عمل بالینی و بر اساس توصیه‌های مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها (CDC) و سازمان بهداشت جهانی (WHO)، اوسلتامیویر به طور گسترده‌ای در دوزها یا دوره‌های درمانی طولانی‌تر برای درمان آنفولانزای شدیدتر یا پیچیده‌تر، به ویژه در بیماران بستری در بخش مراقبت‌های ویژه (ICU) استفاده می‌شود.
• بالینی و کاربردی: در این بیماران، شروع درمان باید بدون تأخیر و صرف‌نظر از زمان شروع علائم صورت گیرد. در موارد شدید، به ویژه در بیماران دارای پنومونی یا سندرم زجر تنفسی حاد (ARDS)، ممکن است دوزهای بالاتری (مانند ۱۵۰ میلی‌گرم دو بار در روز) یا دوره‌های درمانی طولانی‌تری (مانند ۱۰ روز) نسبت به دوز استاندارد ۵ روزه در نظر گرفته شود. این کار با هدف کاهش بار ویروسی و احتمالاً بهبود پیامدهای بالینی انجام می‌شود.
۲. درمان آنفولانزا در بیماران مبتلا به نقص ایمنی
• در افراد با نقص ایمنی (مانلاً بیماران پیوندی، مبتلایان به HIV یا تحت شیمی‌درمانی) عفونت آنفولانزا می‌تواند طولانی‌تر و شدیدتر باشد.
• بالینی و کاربردی: در این بیماران، به دلیل دفع طولانی‌تر ویروس و خطر بالاتر ایجاد سویه‌های مقاوم، ممکن است درمان با اوسلتامیویر با دوز استاندارد اما به مدت طولانی‌تر از ۵ روز (مثلاً ۱۰ روز یا تا رفع علائم و تأیید پاکسازی ویروسی) در نظر گرفته شود. همچنین، پیشگیری پس از مواجهه در این گروه بسیار مهم و شایع است.
۳. استفاده در سویه‌های آنفولانزای پرندگان
• اوسلتامیویر به عنوان یک درمان کلیدی در مدیریت عفونت‌های ناشی از سویه‌های آنفولانزای پرندگان (مانند H5N1 یا H7N9) استفاده می‌شود، اگرچه این یک اندیکاسیون رسمی FDA برای محصول نیست.
• بالینی و کاربردی: با توجه به میزان بالای مرگ و میر در این عفونت‌ها، شروع فوری و تهاجمی درمان با دوزهای بالا (مانند ۱۵۰ میلی‌گرم دو بار در روز) و به مدت طولانی‌تر (مثلاً ۱۰ روز) به محض ظن یا تأیید تشخیص، حیاتی است.
نکات مهم برای پزشکان
• تشخیص: تشخیص آنفولانزا باید تا حد امکان با آزمایش‌های سریع مولکولی (RT-PCR) تأیید شود، به ویژه در محیط بیمارستانی، اگرچه در زمان اوج شیوع، درمان تجربی بر اساس علائم و شرایط بالینی رایج است.
• مقاومت دارویی: توجه به الگوهای مقاومت محلی ضروری است. سویه‌های آنفولانزای نوع A (H3N2 و H1N1) به ندرت به اوسلتامیویر مقاوم هستند، اما باید هوشیار بود.
• عوارض جانبی: شایع‌ترین عوارض شامل تهوع و استفراغ است که می‌تواند با مصرف دارو همراه با غذا کاهش یابد. توجه ویژه به واکنش‌های عصبی و روانی (مانند هذیان و خودآزاری)، به خصوص در کودکان و نوجوانان، لازم است.

مکانیسم اثر اوسلتامیویر
اوسلتامیویر یک داروی ضد ویروسی مهارکننده نورآمینیداز است که به طور اختصاصی برای درمان و پیشگیری از آنفولانزا به کار می‌رود. اوسلتامیویر به خودی خود فعال نیست، بلکه یک پیش‌دارو محسوب می‌شود و باید در کبد به متابولیت فعال خود، یعنی اوسلتامیویر کربوکسیلیک اسید تبدیل شود.
• مهارکننده نورآمینیداز: اوسلتامیویر کربوکسیلیک اسید به طور انتخابی و قوی آنزیم نورآمینیداز را که در سطح ویروس‌های آنفولانزای نوع A و B وجود دارد، مهار می‌کند.
• عملکرد نورآمینیداز: آنزیم نورآمینیداز برای انتشار ویروس‌های جدید از سطح سلول‌های آلوده و جلوگیری از تجمع ویروس در دستگاه تنفسی حیاتی است. این آنزیم پیوند گلیکوپروتئینی (شامل اسید سیالیک) را که ویروس را به سلول میزبان متصل نگه می‌دارد، می‌شکند.
• توقف انتشار ویروس: با مهار این آنزیم توسط اوسلتامیویر کربوکسیلیک اسید، ویروس‌های جدیدی که در سلول‌های آلوده ساخته شده‌اند، نمی‌توانند از سطح سلول جدا شوند. در نتیجه، این ویروس‌ها به یکدیگر و به سطح سلول‌های آلوده متصل مانده و تجمع می‌یابند. این مهار، چرخه تکثیر ویروس و گسترش عفونت به سلول‌های دیگر را متوقف یا به شدت کند می‌کند، که منجر به کاهش بار ویروسی و کوتاه شدن مدت زمان بیماری می‌شود.

نحوه مصرف اوسلتامیویر برای بیماران
اوسلتامیویر دارویی است که برای درمان یا پیشگیری آنفلوآنزا استفاده می‌شود. این دارو ویروس را ضعیف می‌کند و باعث می‌شود مدت بیماری کمتر شود و علائم سریع‌تر بهتر شوند.
1. نحوه مصرف اوسلتامیویر برای درمان آنفلوآنزا
بزرگسالان
• یک کپسول 75 میلی‌گرمی هر 12 ساعت
• به مدت 5 روز
کودکان
دوز در کودکان بسته به وزن تعیین می‌شود:
• وزن کمتر از 15 کیلو: 30 میلی‌گرم هر 12 ساعت
• وزن 15 تا 23 کیلو: 45 میلی‌گرم هر 12 ساعت
• وزن 23 تا 40 کیلو: 60 میلی‌گرم هر 12 ساعت
• بالای 40 کیلو: مانند بزرگسالان 75 میلی‌گرم هر 12 ساعت
نکته مهم:
• برای بهترین اثر، دارو باید در 48 ساعت اول شروع علائم (تب، بدن‌درد، سرفه، لرز) مصرف شود.
2) نحوه مصرف اوسلتامیویر برای پیشگیری بعد از تماس با فرد مبتلا
اگر در خانه یا محل کار با فرد آنفلوآنزا تماس داشته‌اید:
بزرگسالان
• یک کپسول 75 میلی‌گرمی روزی یک بار
• به مدت 7 تا 10 روز
کودکان
• کمتر از 15 کیلو: 30 میلی‌گرم روزی یک بار
• 15 تا 23 کیلو: 45 میلی‌گرم روزی یک بار
• 23 تا 40 کیلو: 60 میلی‌گرم روزی یک بار
• بالای 40 کیلو: 75 میلی‌گرم روزی یک بار
3) مصرف اوسلتامیویر در آنفلوآنزای شدید یا بستری
اگر علائم شدید دارید یا در بیمارستان هستید:
• معمولاً همان دوز معمول (هر 12 ساعت) داده می‌شود.
• ولی مدت مصرف می‌تواند به 10 روز برسد (تشخیص با پزشک است)
4) مصرف اوسلتامیویر در بیماران دارای مشکلات کلیوی
• اگر کلیه ضعیف کار کند، پزشک دوز را کمتر می‌کند.
این بخش نیاز به نظر پزشک دارد، اما بیمار باید بداند:
• کسانی که دیالیز می‌شوند یا کراتینین بالاست، نباید دوز معمول را مصرف کنند.
5) مصرف اوسلتامیویر در نوزادان و کودکان زیر یک سال
• برای نوزادان، مقدار دارو بر اساس وزن (میلی‌گرم به ازای هر کیلو) محاسبه می‌شود.
• و حتماً باید توسط متخصص تعیین شود.
نکات بسیار مهم برای بیمار
1. دارو را تا آخر ادامه دهید.
• حتی اگر بعد از دو روز بهتر شدید، پنج روز کامل مصرف کنید.
2. معده‌ درد یا تهوع طبیعی است.
• می‌توانید دارو را بعد از غذا مصرف کنید تا حالت تهوع کمتر شود.
3. فراموش کردن یک دوز اوسلتامیویر
اگر یادتان رفت:
• به محض یادآوری مصرف کنید.
• اگر نزدیک دوز بعدی بود، دوز قبلی را رها کنید.
• دو دوز را پشت سر هم مصرف نکنید
4. تداخل دارویی مهمی ندارد.
• اما اگر داروی خاصی مصرف می‌کنید، به پزشک یا داروساز اطلاع دهید.
5. جایگزین آنتی‌بیوتیک نیست.
• برای ویروس آنفلوآنزا است؛ نه سرماخوردگی معمولی و نه عفونت باکتریایی.
توصیه های دارویی اوسلتامیویر
۱. توصیه‌های دارویی بیمار
این دستورالعمل‌ها باید به وضوح به بیمار منتقل شوند تا از انطباق و نتایج درمانی مناسب اطمینان حاصل شود:
الف. نحوه مصرف دارو
• شروع به موقع: به بیمار تأکید کنید که برای درمان آنفولانزا، اوسلتامیویر باید در اسرع وقت، ترجیحاً ظرف ۴۸ ساعت پس از شروع اولین علائم آنفولانزا (مانند تب، سرفه، گلودرد) مصرف شود. تأخیر در شروع مصرف، اثربخشی دارو را کاهش می‌دهد.
• مصرف همراه با غذا: برای کاهش عوارض جانبی گوارشی شایع (تهوع و استفراغ)، دارو را همراه با غذا یا شیر مصرف کنید.
• تکمیل دوره درمان: بیمار باید کل دوره تجویز شده دارو (معمولاً ۵ روز برای درمان) را به طور کامل مصرف کند، حتی اگر زودتر احساس بهبودی نماید. قطع زودهنگام می‌تواند منجر به عود علائم یا توسعه مقاومت ویروسی شود.
• دوز فراموش شده: در صورت فراموش کردن یک دوز، اگر کمتر از ۲ ساعت تا زمان دوز بعدی باقی مانده است، از دوز فراموش شده صرف نظر کنید. در غیر این صورت، به محض یادآوری آن را مصرف کرده و سپس به برنامه عادی بازگردید. از دو برابر کردن دوز خودداری کنید.
ب. پایش عوارض جانبی
• عوارض گوارشی: به بیمار اطلاع دهید که تهوع و استفراغ شایع هستند و معمولاً با مصرف غذا بهتر می‌شوند.
• علائم عصبی-روانی: به خصوص در کودکان و نوجوانان، مراقب علائم رفتاری غیرعادی، توهم، یا تغییرات ناگهانی در خلق و خو باشید. در صورت مشاهده چنین علائمی، باید فوراً مصرف دارو قطع و به پزشک اطلاع داده شود.
• واکنش‌های حساسیتی: در صورت بروز بثورات پوستی، تورم صورت یا مشکلات تنفسی، فوراً کمک پزشکی دریافت کنید.
۲. توصیه‌های دارویی مخصوص پزشک
این توصیه‌ها جنبه‌های فنی، بالینی و تصمیم‌گیری درمانی را پوشش می‌دهد:
الف. دوزبندی و تنظیم دوز
• درمان استاندارد: دوز معمول برای درمان آنفولانزای حاد در بزرگسالان و نوجوانان ۷۵ میلی‌گرم دو بار در روز به مدت ۵ روز است.
• تنظیم دوز در نارسایی کلیوی: در بیماران با کلیرانس کراتینین زیر ۶۰ میلی‌لیتر در دقیقه، باید دوز دارو تعدیل شود.
• در کلیرانس کراتینین ۱۰ تا ۳۰ میلی‌لیتر در دقیقه، دوز درمانی باید به ۷۵ میلی‌گرم یک بار در روز کاهش یابد.
• در بیماران تحت دیالیز، دوز پس از هر جلسه دیالیز (برای دیالیز خونی) یا در فواصل زمانی مناسب (برای دیالیز صفاقی) تجویز شود.
• درمان شدید: در بیماران بستری، شدیداً بیمار، یا مبتلایان به آنفولانزای پرندگان (مانند H5N1)، دوزهای بالاتر (مانند ۱۵۰ میلی‌گرم دو بار در روز) یا دوره‌های طولانی‌تر (مانند ۱۰ روز) ممکن است مورد نیاز باشد.
ب. ارزیابی و مدیریت بالینی
• تشخیص افتراقی: اوسلتامیویر فقط علیه ویروس آنفولانزای نوع A و B مؤثر است و برای درمان سرماخوردگی معمولی یا سایر عفونت‌های ویروسی و باکتریایی نیست. در صورت عدم بهبود علائم، باید علت‌های دیگر مانند عفونت باکتریایی ثانویه رد شود.
• مدیریت مقاومت: در صورت عدم پاسخ به درمان در بیمار با نقص ایمنی یا آنفولانزای شدید، باید به احتمال مقاومت ویروسی شک کرد و در صورت لزوم، نمونه‌برداری برای تعیین حساسیت دارویی یا تغییر به داروهای دیگر (مانند زانامیویر) در نظر گرفته شود.
• واکسیناسیون: به بیمارانی که اوسلتامیویر دریافت می‌کنند، توصیه شود که واکسیناسیون آنفولانزا همچنان مهم‌ترین ابزار پیشگیری است و مصرف این دارو جایگزین واکسن نیست. در صورت لزوم دریافت واکسن زنده، رعایت فاصله زمانی ۴۸ ساعته قبل و دو هفته پس از مصرف دارو ضروری است.
ج. ملاحظات ویژه
• بیماران نقص ایمنی: در این بیماران، ممکن است درمان طولانی‌تر و یا پیشگیری پس از مواجهه با شدت بیشتری توصیه شود، زیرا دفع ویروس طولانی‌تر است.
• مصرف در بارداری: در زنان باردار مبتلا به آنفولانزا، خطر عوارض بیماری بر خطر احتمالی دارو برتری دارد و درمان نباید به تعویق بیفتد.

منع مصرف اوسلتامیویر در بیماری‌ها، بارداری، شیردهی
منع مصرف:
• سابقه حساسیت شدید (آلرژی جدی) به اوسلتامیویر یا اجزای آن
احتیاط‌ ها:
• بیماری شدید کلیوی: نیاز به کاهش دوز اوسلتامیویر است.
• بارداری: آنفولانزا در بارداری می‌تواند خطرناک باشد. پزشکان معمولاً منافع مصرف اوسلتامیویر در بارداری را بیشتر از خطرات احتمالی آن می‌دانند، اما تصمیم‌گیری بر اساس شرایط فردی است. با پزشک خود مشورت کنید.
• شیردهی: اوسلتامیویر به مقدار کم وارد شیر مادر می‌شود. مصرف آن معمولاً در شیردهی مجاز تلقی می‌شود، اما باید با پزشک مشورت شود.
• رده سنی: اوسلتامیویر برای درمان در نوزادان بالای ۲ هفته و برای پیشگیری در کودکان بالای ۱ سال تأیید شده است. ایمنی در نوزادان زیر ۲ هفته مشخص نیست.
منع مصرف اوسلتامیویر
موارد منع مصرف در بیماری‌ها
تنها منع مصرف مطلق و اصلی اوسلتامیویر، وجود حساسیت مفرط شناخته شده به اوسلتامیویر یا هر یک از اجزای تشکیل دهنده آن است.
۱. حساسیت مفرط
• بالینی و کاربردی: تجویز اوسلتامیویر در بیمارانی که سابقه واکنش‌های حساسیتی شدید به این دارو را دارند، از جمله شوک آنافیلاکتیک یا سندرم استیونز-جانسون، به شدت ممنوع است. در صورت بروز هرگونه واکنش شدید پوستی، باید دارو فوراً قطع شود و اقدامات درمانی مناسب آغاز گردد.
۲. احتیاط در نارسایی کلیوی شدید
• اگرچه نارسایی کلیوی شدید منع مصرف مطلق نیست، اما یک احتیاط حیاتی است.
• بالینی و کاربردی: از آنجا که متابولیت فعال اوسلتامیویر عمدتاً از طریق کلیه‌ها دفع می‌شود، در بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی شدید (کلیرانس کراتینین ۱۰ تا ۳۰ میلی‌لیتر در دقیقه) و بیماران تحت دیالیز، تنظیم دوز ضروری است. عدم تنظیم دوز می‌تواند منجر به تجمع دارو و افزایش خطر عوارض جانبی شود. در صورت عدم امکان تنظیم دوز مناسب، باید از تجویز آن خودداری شود.
۳. احتیاط در بیماری مزمن انسدادی ریه شدید
• بالینی و کاربردی: داده‌های کافی در مورد اثربخشی و ایمنی اوسلتامیویر در درمان آنفولانزا در بیماران مبتلا به اشکال بسیار شدید بیماری‌های مزمن ریوی وجود ندارد. در این بیماران، پایش دقیق و ارزیابی نسبت سود به زیان ضروری است.
موارد منع مصرف در بارداری و شیردهی
استفاده از اوسلتامیویر در دوران بارداری و شیردهی معمولاً منع مصرف مطلق ندارد، اما باید بر اساس ارزیابی دقیق خطر و منفعت انجام شود.
۱. بارداری
• بالینی و کاربردی: آنفولانزا در زنان باردار با افزایش خطر عوارض و مرگ و میر مادر و جنین همراه است. مراکز کنترل بیماری‌ها (CDC) و سازمان بهداشت جهانی (WHO) به طور کلی توصیه می‌کنند که اوسلتامیویر باید برای درمان آنفولانزا در هر مرحله‌ای از بارداری تجویز شود و نباید شروع آن به دلیل نگرانی‌های ایمنی به تأخیر بیفتد.
• داده‌های ایمنی: مطالعات مشاهده‌ای و ثبت‌های دارویی، افزایش قابل توجهی در نقایص مادرزادی عمده یا پیامدهای نامطلوب بارداری با استفاده از اوسلتامیویر را نشان نداده‌اند. بنابراین، در شرایطی که خطر آنفولانزا بالا است، منفعت درمان بر خطرات احتمالی آن برتری دارد.
۲. شیردهی
• بالینی و کاربردی: مقادیر بسیار کمی از اوسلتامیویر و متابولیت فعال آن در شیر مادر ترشح می‌شود. این مقادیر معمولاً بسیار کمتر از دوزهای درمانی نوزادان است.
• توصیه: متخصصان بهداشت عمومی توصیه می‌کنند که درمان با اوسلتامیویر در دوران شیردهی باید ادامه یابد، به ویژه اگر مادر به آنفولانزا مبتلا باشد. مهم‌ترین نگرانی برای نوزاد، خطر ابتلا به آنفولانزا است نه داروی مصرفی مادر. باید فواید شیردهی و نیاز مادر به دارو در مقابل اثرات احتمالی نامشخص بر نوزاد سنجیده شود.
موارد منع مصرف در کودکان
اوسلتامیویر به طور کلی برای درمان آنفولانزا در کودکان ۱ ساله و بالاتر و برای پیشگیری در همین رده سنی تایید شده است.
۱. سن کمتر از دو هفته
• بالینی و کاربردی: اوسلتامیویر برای درمان نوزادان کمتر از دو هفته تاییدیه رسمی ندارد. با این حال، با توجه به عوارض بالقوه آنفولانزا در نوزادان، آکادمی‌های پزشکی کودکان ممکن است مصرف آن را به صورت خارج از برچسب در نوزادان زیر دو هفته با نظارت دقیق در شرایط خاص توصیه کنند.
۲. سن کمتر از یک سال
• بالینی و کاربردی: اوسلتامیویر برای پیشگیری از آنفولانزا در نوزادان زیر یک سال تایید نشده است. با این حال، در زمان همه‌گیری یا مواجهه شدید، و در شرایط خطر بالا، ممکن است این دارو برای پیشگیری در نوزادان زیر یک سال به صورت خارج از برچسب و با ارزیابی دقیق تجویز شود.
• نکته مهم برای پزشک: در هنگام تجویز اوسلتامیویر، پزشکان باید به بروز عوارض جانبی نوروسایکیاتریک (مانند هذیان، توهم و رفتارهای غیرعادی) در کودکان و نوجوانان ژاپنی، که در مطالعات پس از بازاریابی گزارش شده‌اند، توجه ویژه داشته باشند. در صورت بروز چنین علائمی، باید ارزیابی‌های لازم صورت گیرد.

هشدارها در مورد اوسلتامیویر
• اوسلتامیویر جایگزین واکسن سالانه آنفولانزا نیست.
• اوسلتامیویر فقط برای آنفولانزا است، نه سرماخوردگی یا عفونت‌های باکتریایی
• به علائم نادر ولی جدی پوستی و عصبی-روانی ناشی از اوسلتامیویر توجه کنید.
هشدار ها اوسلتامیویر
اوسلتامیویر یک داروی ضد ویروسی ایمن است، اما پزشکان باید از هشدارهای مهم و عوارض جانبی بالقوه آن آگاه باشند، به ویژه در مورد عوارض عصبی-روانی و مدیریت مسمومیت. پزشکان باید هنگام تجویز اوسلتامیویر به نکات بالینی زیر توجه کنند:
الف. واکنش‌های عصبی و روانی
• بالینی و کاربردی: در بیماران مبتلا به آنفولانزا که اوسلتامیویر مصرف می‌کنند، به ویژه کودکان و نوجوانان، حوادث عصبی و روانی نادر اما جدی (مانند هذیان، توهم، رفتارهای غیرعادی، و خودآزاری) گزارش شده است. این حوادث اغلب در عرض چند روز پس از شروع بیماری آنفولانزا رخ می‌دهند و ممکن است به علت خود بیماری باشند، اما احتمال ارتباط با دارو نیز رد نشده است.
• اقدامات عملی: توصیه می‌شود بیماران و مراقبان آن‌ها به دقت از نظر علائم رفتارهای غیرعادی پایش شوند و در صورت بروز این علائم، فوراً با پزشک تماس بگیرند. این هشدار به ویژه در ژاپن برجسته شده است.
ب. واکنش‌های حساسیت مفرط
• بالینی و کاربردی: اوسلتامیویر می‌تواند منجر به واکنش‌های شدید حساسیتی شود، از جمله شوک آنافیلاکتیک و واکنش‌های شدید پوستی. واکنش‌هایی مانند سندرم استیونز-جانسون، اریتم مولتی‌فرم، و نکروز اپیدرمی سمی به ندرت گزارش شده‌اند.
• اقدامات عملی: در صورت بروز بثورات جلدی، تورم صورت، لب‌ها، زبان یا گلو، یا هر علامت دیگری که نشان دهنده واکنش حساسیتی شدید است، باید دارو فوری قطع شده و اقدامات درمانی اضطراری آغاز گردد.
ج. آنفولانزای شدید با وجود درمان
• بالینی و کاربردی: اوسلتامیویر جایگزینی برای واکسیناسیون آنفولانزا نیست و نباید از آن برای پیشگیری از آنفولانزا در فصول آتی استفاده کرد. همچنین، این دارو فقط برای آنفولانزا مؤثر است و علیه سایر عفونت‌های ویروسی یا باکتریایی عمل نمی‌کند.
• اقدامات عملی: پزشکان باید بیماران را از نظر عوارض باکتریایی ثانویه (مانند ذات‌الریه باکتریایی) یا تشدید بیماری‌های مزمن که ممکن است با آنفولانزا همراه باشد، ارزیابی کنند. در صورت عدم بهبود علائم یا بدتر شدن وضعیت بالینی، باید ارزیابی مجدد کامل برای جستجوی علل دیگر انجام شود.
د. نارسایی کلیوی
• بالینی و کاربردی: همانطور که قبلاً ذکر شد، متابولیت فعال دارو عمدتاً از طریق کلیه‌ها دفع می‌شود. تجمع متابولیت در بیماران با نارسایی کلیوی متوسط تا شدید (کلیرانس کراتینین زیر ۶۰ میلی‌لیتر در دقیقه) رخ می‌دهد.
• اقدامات عملی: تنظیم دوز در بیماران با اختلال عملکرد کلیوی ضروری است تا از افزایش خطر عوارض جانبی جلوگیری شود. استفاده از دوزهای استاندارد در بیماران کلیوی می‌تواند منجر به مسمومیت شود.
۲. اوردوز اوسلتامیویر و درمان
داده‌های مربوط به اوردوز حاد اوسلتامیویر در انسان محدود است، اما اطلاعاتی از آزمایش‌های بالینی و گزارش‌های پس از بازاریابی موجود است.
الف. علائم اوردوز
دوزهای بالا: در دوزهای بسیار بالا (بیش از ۱۰۰۰ میلی‌گرم در روز)، شایع‌ترین علائم گزارش شده با دوزهای درمانی معمول همپوشانی دارند و عمدتاً محدود به دستگاه گوارش هستند.
علائم شایع:
• تهوع و استفراغ شدید.
• اسهال.
• در موارد نادر، به ویژه با مصرف بیش از حد سوسپانسیون حاوی سوربیتول، ممکن است عوارض جانبی مرتبط با سوربیتول مانند نفخ شکمی و اسهال شدید مشاهده شود.
ب. مدیریت و درمان اوردوز
• درمان اوردوز اوسلتامیویر به طور کلی حمایتی است، زیرا پادزهر خاصی در دسترس نیست.
• قطع دارو: اولین اقدام، قطع فوری مصرف اوسلتامیویر است.
درمان‌های حمایتی:
• مراقبت‌های علامتی: درمان تهوع، استفراغ و اسهال (مانند مایع درمانی وریدی برای جبران آب و الکترولیت‌های از دست رفته) انجام می‌شود.
• پایش: پایش دقیق علائم حیاتی و وضعیت عصبی بیمار توصیه می‌شود.
کاهش جذب:
• در صورت بلع مقدار زیادی از دارو در مدت زمان کوتاه (کمتر از یک ساعت)، ممکن است مصرف زغال فعالبرای کاهش جذب دارو در دستگاه گوارش در نظر گرفته شود، اگرچه اثربخشی آن در این مورد به خوبی تثبیت نشده است.
تکنیک‌های حذف:
• همودیالیز: اوسلتامیویر کربوکسیلیک اسید (متابولیت فعال) قابل دیالیز است. اگرچه در اکثر موارد اوردوز نیازی به همودیالیز نیست، اما در موارد نادر اوردوز بسیار شدید یا در بیمارانی که دچار نارسایی کلیوی شدید هستند و مقدار قابل توجهی دارو مصرف کرده‌اند، همودیالیز می‌تواند برای تسریع حذف دارو در نظر گرفته شود.

منع مصرف اوسلتامیویر در بیماری‌ها، بارداری، شیردهی
منع مصرف:
• سابقه حساسیت شدید (آلرژی جدی) به اوسلتامیویر یا اجزای آن
احتیاط‌ ها:
• بیماری شدید کلیوی: نیاز به کاهش دوز اوسلتامیویر است.
• بارداری: آنفولانزا در بارداری می‌تواند خطرناک باشد. پزشکان معمولاً منافع مصرف اوسلتامیویر در بارداری را بیشتر از خطرات احتمالی آن می‌دانند، اما تصمیم‌گیری بر اساس شرایط فردی است. با پزشک خود مشورت کنید.
• شیردهی: اوسلتامیویر به مقدار کم وارد شیر مادر می‌شود. مصرف آن معمولاً در شیردهی مجاز تلقی می‌شود، اما باید با پزشک مشورت شود.
• رده سنی: اوسلتامیویر برای درمان در نوزادان بالای ۲ هفته و برای پیشگیری در کودکان بالای ۱ سال تأیید شده است. ایمنی در نوزادان زیر ۲ هفته مشخص نیست.
مصرف در بارداری اوسلتامیویر
گروه C
در شرايط خاص و نظارت ويژه پزشك قابل استفاده است: مطالعات حیوانی مواردی از عارضه جانبی برای جنین نشان داده است و مطالعات انسانی به اندازه کافی در دست نیست. منافع دارو در مقابل خطرات احتمالی، تعیین کننده مصرف یا عدم مصرف این دارو در دوران بارداری است.

منع مصرف اوسلتامیویر در بیماری‌ها، بارداری، شیردهی
منع مصرف:
• سابقه حساسیت شدید (آلرژی جدی) به اوسلتامیویر یا اجزای آن
احتیاط‌ ها:
• بیماری شدید کلیوی: نیاز به کاهش دوز اوسلتامیویر است.
• بارداری: آنفولانزا در بارداری می‌تواند خطرناک باشد. پزشکان معمولاً منافع مصرف اوسلتامیویر در بارداری را بیشتر از خطرات احتمالی آن می‌دانند، اما تصمیم‌گیری بر اساس شرایط فردی است. با پزشک خود مشورت کنید.
• شیردهی: اوسلتامیویر به مقدار کم وارد شیر مادر می‌شود. مصرف آن معمولاً در شیردهی مجاز تلقی می‌شود، اما باید با پزشک مشورت شود.
• رده سنی: اوسلتامیویر برای درمان در نوزادان بالای ۲ هفته و برای پیشگیری در کودکان بالای ۱ سال تأیید شده است. ایمنی در نوزادان زیر ۲ هفته مشخص نیست.

عوارض جانبی داروی اوسلتامیویر و مدیریت آن‌ها
مانند سایر داروها، اوسلتامیویر هم می‌تواند عوارض جانبی داشته باشد:
عوارض جانبی شایع اوسلتامیویر (بیش از 10%):
• تهوع
• استفراغ
مدیریت:
• این عوارض معمولاً خفیف هستند و با مصرف اوسلتامیویر همراه غذا یا شیر کاهش می‌یابند.
• سردرد، درد بدن (که می‌تواند از علائم خود آنفولانزا هم باشد).
عوارض جانبی غیرشایع اوسلتامیویر (کمتر از ۱ درصد):
• درد شکم، سوءهاضمه، اسهال
• گیجی، خستگی، مشکلات خواب
• راش پوستی
عوارض جانبی نادر یا بسیار نادر اوسلتامیویر (کمتر از ۱ در ۱۰۰۰ یا ۱۰۰۰۰ نفر):
• واکنش‌های حساسیتی شدید (آنافیلاکسی)
• واکنش‌های شدید پوستی (مانند سندرم استیونس-جانسون)
• مشکلات کبدی (هپاتیت)
• اختلالات عصبی-روانی: به خصوص در کودکان، مواردی مانند گیجی، رفتار غیرعادی، توهم، هذیان، تشنج گزارش شده است. در صورت بروز هرگونه تغییر رفتاری ناگهانی، فوراً با پزشک تماس بگیرید.
مدیریت کلی:
• برای تهوع، اوسلتامیویر را با غذا بخورید. در صورت بروز عوارض شدید یا نگران‌کننده، فوراً به پزشک اطلاع دهید.
عوارض جانبی اوسلتامیویر
۱. عوارض جانبی شایع (بیش از ۱۰ درصد)
این عوارض اغلب گذرا بوده و شدید نیستند:
• تهوع: در تقریباً ۱۰ درصد از بیمارانی که اوسلتامیویر مصرف کرده‌اند، گزارش شده است. این عارضه شایع‌ترین عارضه گوارشی است.
• استفراغ: تقریباً ۸ تا ۱۰ درصد از بیماران این عارضه را تجربه می‌کنند.
• نکته کاربردی برای پزشک: مصرف اوسلتامیویر همراه با غذا می‌تواند شیوع و شدت تهوع و استفراغ را به طور قابل توجهی کاهش دهد.
۲. عوارض جانبی با شیوع متوسط (۱ تا ۱۰ درصد)
این عوارض در گروه قابل توجهی از بیماران رخ می‌دهد:
• سردرد: بین ۲ تا ۱۷ درصد از بیماران این عارضه را گزارش کرده‌اند. شیوع آن ممکن است با خود بیماری آنفولانزا نیز مرتبط باشد.
• درد شکمی: تقریباً ۲ تا ۵ درصد از بیماران این علامت را تجربه می‌کنند.
• اسهال: در ۳ تا ۹ درصد از بیماران رخ می‌دهد.
• برونشیت: در ۶ تا ۱۰ درصد از بیماران تحت درمان آنفولانزا دیده شده است.
• سرگیجه: حدود ۲ تا ۳ درصد از افراد این عارضه را گزارش کرده‌اند.
• بی‌خوابی: تقریباً ۱ تا ۲ درصد از بیماران دچار اختلال خواب می‌شوند.
۳. عوارض جانبی نادر (کمتر از ۱ درصد)
این عوارض به ندرت رخ می‌دهند، اما برخی از آن‌ها از نظر بالینی اهمیت بیشتری دارند:
• عوارض کبدی: افزایش خفیف و گذرا در سطوح آنزیم‌های کبدی (آمینازها) گزارش شده است.
• عوارض پوستی و حساسیت مفرط: واکنش‌های آلرژیک، شامل راش‌های پوستی و در موارد بسیار نادر، واکنش‌های شدید پوستی مانند سندرم استیونز-جانسون یا کهیر.
• عوارض عصبی-روانی: اگرچه شیوع دقیق آن‌ها مشخص نیست و ممکن است با خود آنفولانزا مرتبط باشد، گزارش‌هایی مبنی بر هذیان، توهم، اضطراب و در موارد نادر، اقدامات خودآزاری به ویژه در کودکان و نوجوانان گزارش شده است. این عوارض نیازمند توجه و پایش دقیق هستند.
• عوارض قلبی-عروقی: آریتمی‌های قلبی، اگرچه بسیار نادر هستند.
۴. عوارض جانبی در کودکان (زیر ۱۲ سال)
الگوی عوارض جانبی در کودکان تا حد زیادی شبیه بزرگسالان است، اما شیوع برخی علائم گوارشی ممکن است کمی بیشتر باشد:
• استفراغ: شایع‌ترین عارضه در کودکان است و در حدود ۱۴ تا ۱۶ درصد موارد گزارش شده است.
• تهوع: بین ۸ تا ۱۱ درصد.
• اوتیت مدیا (عفونت گوش میانی): در ۵ تا ۸ درصد موارد مشاهده شده است.
• آسم و برونشیت: در ۵ تا ۶ درصد موارد گزارش شده است.
• جمع‌بندی بالینی: شایع‌ترین دلیل قطع درمان با اوسلتامیویر، تحمل ضعیف گوارشی است (تهوع و استفراغ). پزشکان باید بیماران را از این عوارض آگاه سازند و راهکار مصرف همراه با غذا را برای بهبود تحمل توصیه کنند.

تداخلات دارویی اوسلتامیویر
تداخلات مهم اوسلتامیویر شامل:
• پروبنسید: (دسته: داروهای درمان نقرس). این دارو می‌تواند دفع اوسلتامیویر را کاهش داده و سطح آن را در خون بالا ببرد (تداخل فارماکوکینتیک). ممکن است نیاز به تنظیم دوز باشد.
• واکسن زنده ضعیف شده آنفولانزا: (دسته: واکسن‌ها). اوسلتامیویر می‌تواند با تکثیر ویروس ضعیف شده در واکسن تداخل کرده و اثربخشی آن را کم کند (تداخل فارماکودینامیک). اوسلتامیویر نباید از ۲ روز قبل تا ۲ هفته بعد از تزریق این نوع واکسن مصرف شود. (این تداخل با واکسن تزریقی آنفولانزا که غیرفعال است، وجود ندارد).
• کلروپروپامید : (دسته: داروهای ضد دیابت). تداخل کمتر شایع است اما ممکن است خطر افت قند خون را با اوسلتامیویر افزایش دهد.
تداخلات اوسلتامیویر با غذا
• اوسلتامیویر تداخل شناخته شده مهمی با هیچ نوع غذای خاصی ندارد.
• مصرف اوسلتامیویر با غذا می‌تواند تحمل گوارشی آن را بهبود بخشد. (کاهش تهوع)
تداخلات دارویی اوسلتامیویر
مشخصات کلی تداخلات:
• سوبسترای CYP2B6
• سوبسترای CYP3A4
• القاکننده CYP2B6(خفیف)
• القاکننده CYP3A4(خفیف)
• احتمالاً جذب دارو با مصرف ارلیستات تغییر می‌کند.
• عامل حاوی سوربیتول
تداخلات رده X (پرهیز):
آتازاناویر، کاربامازپین، دولوتگراویر، دوراویرین، افاویرنز، الویتگراویر، ارگونووین، اتراویرین، ایتراکونازول، کتوکونازول (سیستمیک)، لترموویر، ریلپیویرین، سیمپرویر، گیاه علف چای، ولپاتاسویر
کاهش اثرات داروها توسط نویراپین:
آمودیاکین، آرتمتر، آرتسونات، آتازاناویر، بوپروپیون، کاسپوفونژین، کلوزاپین، داکلاتاسویر، دولوتگراویر، دوراویرین، افاویرنز، الویتگراویر، استریول (سیستمیک)، استریول (موضعی)، اتراویرین، فوسامپرناویر، ایندیناویر، ایتراکونازول، کتامین، کتوکونازول (سیستمیک)، لترموویر، لومتادون، لوپیناویر، متادون، نلفیناویر، نیمودیپین، کینین، ریلپیویرین، ریواروکسابان، ساکوییناویر، سلپرکاتینیب، سیمپرویر، تاکرولیموس (سیستمیک)، آبروگپنت، ولپاتاسویر، وریکونازول، وارفارین
کاهش اثرات نویراپین توسط داروها:
کاربامازپین، القاکننده متوسط و قوی CYP3A4، دابرافنیب، دفراسیروکس، انزالوتامید، اردافیتینیب، ایووسیدنیب، میتوتان، ارلیستات، ریفامپین، ساریلومب، سیلتوکسیمب، گیاه علف چای، توسیلیزومب
افزایش اثرات داروها توسط نویراپین:
آرتسونات، کابوزانتینیب، سیکلوفسفامید، داروناویر، افاویرنز، ارگونوین، اتراویرین، ریفابوتین، ریلپیویرین
افزایش اثرات نویراپین توسط داروها:
آتازاناویر، داروناویر، افاویرنز، فلوکونازول، وریکونازول
تداخلات دارویی مهم اوسلتامیویر
تداخلات اصلی اوسلتامیویر با داروهایی رخ می‌دهد که بر مکانیسم دفع کلیوی (ترشح توبولی فعال) تأثیر می‌گذارند، زیرا اوسلتامیویر کربوکسیلیک اسید (متابولیت فعال) از همین طریق دفع می‌شود.
الف. داروهای کاهش‌دهنده دفع اوسلتامیویر (افزایش غلظت اوسلتامیویر)
این داروها با مهار ترشح توبولی فعال در کلیه‌ها، باعث کاهش سرعت دفع اوسلتامیویر کربوکسیلیک اسید و در نتیجه افزایش سطح آن در خون می‌شوند.
پروبنسید:
• نوع تداخل: افزایش غلظت پلاسمایی اوسلتامیویر کربوکسیلیک اسید (حدود دو برابر).
• توضیح کاربردی: پروبنسید که معمولاً برای درمان نقرس استفاده می‌شود، ترشح توبولی فعال را رقابتی مهار می‌کند. این تداخل از نظر بالینی در بیمارانی که عملکرد کلیوی طبیعی دارند، معمولاً نیازی به تنظیم دوز اوسلتامیویر ندارد، زیرا حاشیه ایمنی دارو بالا است. با این حال، در بیماران با نارسایی کلیوی خفیف تا متوسط، پایش دقیق‌تر توصیه می‌شود.
کلرپروپامید و سایر داروهای دفع شونده توسط ترشح فعال کلیوی:
• نوع تداخل: احتمال تداخل رقابتی در دفع کلیوی.
• توضیح کاربردی: داروهایی مانند کلرپروپامید که بخشی از دفع آن‌ها از طریق همین مکانیسم (ترشح کاتیونی یا آنیونی کلیوی) است، به طور تئوری ممکن است با اوسلتامیویر تداخل داشته باشند، اما این تداخلات معمولاً جزئی و از نظر بالینی بی‌اهمیت تلقی می‌شوند.
ب. تداخل با واکسن‌های آنفولانزا
واکسن آنفولانزای زنده ضعیف شده:
• نوع تداخل: کاهش اثر واکسن.
• توضیح کاربردی: مصرف اوسلتامیویر می‌تواند با مهار تکثیر ویروس زنده موجود در واکسن، اثر بخشی واکسن زنده را کاهش دهد. توصیه می‌شود ۴۸ ساعت قبل از دریافت واکسن زنده آنفولانزا و تا دو هفته پس از آن، از مصرف اوسلتامیویر خودداری شود. این تداخل با واکسن آنفولانزای غیرفعال شده (کشته شده) رخ نمی‌دهد.
ج. سایر تداخلات
دیگر مهارکننده‌های نورآمینیداز (مانند زانامیویر):
• نوع تداخل: افزایش سمیت یا عدم افزایش اثربخشی.
• توضیح کاربردی: مصرف همزمان اوسلتامیویر با سایر مهارکننده‌های نورآمینیداز (داروهای ضد ویروس خانواده خود) معمولاً توصیه نمی‌شود، زیرا شواهد کافی برای افزایش منافع درمانی وجود ندارد و ممکن است خطر عوارض جانبی را افزایش دهد.
تداخل با غذا
• نوع تداخل: بدون تداخل اساسی در جذب، اما کاهش عوارض جانبی.
• توضیح کاربردی: مصرف اوسلتامیویر همراه با غذا به طور قابل توجهی بر میزان جذب (فراهمی زیستی) آن تأثیری ندارد. با این حال، مصرف آن همراه با غذا یا شیر می‌تواند تحمل گوارشی دارو را بهبود بخشد و بروز عوارض جانبی شایع مانند تهوع و استفراغ را کاهش دهد. بنابراین، از نظر بالینی توصیه می‌شود که دارو همراه با غذا مصرف شود.
تداخل در آزمایشات
• اوسلتامیویر به طور مستقیم و قابل توجهی در نتایج آزمایش‌های رایج بالینی (مانند آزمایش خون، شمارش سلول‌ها، آزمایش‌های شیمیایی استاندارد سرم و ادرار) تداخل ایجاد نمی‌کند.
• توضیح کاربردی: هیچ تداخل آزمایشگاهی خاص و شناخته شده‌ای که نیاز به تغییر در تفسیر نتایج داشته باشد، برای اوسلتامیویر گزارش نشده است. با این حال، از آنجا که این دارو برای درمان آنفولانزا (یک بیماری تب‌دار و التهابی) استفاده می‌شود، نتایج آزمایش‌های مربوط به وضعیت بیمار (مانند افزایش سطح پروتئین واکنش‌پذیر C یا لکوسیتوز) می‌تواند تحت تأثیر خود بیماری قرار گیرد، نه دارو.
• آزمایش‌های عملکرد کلیه: در بیمارانی که نارسایی کلیوی دارند و تنظیم دوز برای آن‌ها حیاتی است، پایش دوره‌ای کلیرانس کراتینین یا سطح کراتینین سرم برای اطمینان از عدم تجمع دارو ضروری است.
• تست تشخیص آنفولانزا: اوسلتامیویر نباید در نتایج آزمایش‌های تشخیص ویروس آنفولانزا (مانند تست‌های سریع آنتی‌ژن یا واکنش زنجیره‌ای پلیمراز با رونویسی معکوس - RT-PCR) تداخل ایجاد کند.

نام‌های تجاری

کپسول فلوبایوویر 75 میلی گرم [داروسازی باختر بیوشیمی]، کپسول اسلتامی ویر رازک 75 میلی گرم [داروسازی رازک]، کپسول فلاویر 75 میلی گرم [شرکتهای فوریتی-تک نسخه ای]، کپسول فلوبان 45 میلی گرم (فلو-بان) [داروسازی تهران دارو]، کپسول تکافلو 75 میلی گرم [داروسازی تدبیر کالای جم]، کپسول آنتی فلو 75 میلی گرم [شرکتهای فوریتی-تک نسخه ای]، سوسپانسیون اوسلتاماویر 30 میلی گرم/5 میلی لیتر-اسلتامیویر [شرکتهای فوریتی-تک نسخه ای]، پودر برای تهیه محلول خوراکی فلاویر 30 میلی گرم/5 میلی لیتر 60 میلی لیتر [شرکتهای فوریتی-تک نسخه ای]، کپسول تامی کپ 75 میلی گرم [داروسازی ابوریحان]، کپسول فلوبان 30 میلی گرم (فلو-بان) [داروسازی تهران دارو]، کپسول اسلتامیویر مهبان دارو 30 میلی گرم-مهبافلو [داروسازی مهبان دارو]، کپسول اسلتامیویر مهبان دارو 45 میلی گرم-مهبافلو [داروسازی مهبان دارو]، کپسول تامیفلو (تامی فلو) 45 میلی گرم [شرکتهای فوریتی-تک نسخه ای]، کپسول تامیفلو (تامی فلو)30 میلی گرم [شرکتهای فوریتی-تک نسخه ای]، کپسول تامیفلو (تامی فلو) 75 میلی گرم [شرکتهای فوریتی-تک نسخه ای]، کپسول اسلتامیویر ماکلدوس 75 میلی گرم [تامین آوا سلامت]، کپسول فلوبان 75 میلی گرم (فلو-بان) [داروسازی تهران دارو]، کپسول اسلتامیویر مهبان دارو 75 میلی گرم-مهبافلو [داروسازی مهبان دارو]، کپسول تاماویر 75 میلی گرم [توسعه بازرگانی دارویی سبحان]، FLUBIOVIR 75MG CAP [داروسازی باختر بیوشیمی]، OSELTAMIVIR RAZAK 75MG CAP [داروسازی رازک]، FLUVIR 75 MG Capsule [شرکتهای فوریتی-تک نسخه ای]، FLU-BAAN 45 MG Capsule [داروسازی تهران دارو]، TEKAFLU 75 MG Capsule [داروسازی تدبیر کالای جم]، ANTI FLU 75 mg Capsule [شرکتهای فوریتی-تک نسخه ای]، OSELTAMIVIR Roche 30 mg/5mL POWDER, FOR SOLUTION [شرکتهای فوریتی-تک نسخه ای]، FLUVIR 30 mg/5 ml 60 ml Powder For Oral Solution [شرکتهای فوریتی-تک نسخه ای]، TAMICAP 75 MG Capsule [داروسازی ابوریحان]، FLU-BAAN 30 MG Capsule [داروسازی تهران دارو]، OSELTAMIVIR MAHBANDAROU 30 mg Capsule [داروسازی مهبان دارو]، OSELTAMIVIR MAHBANDAROU 45 mg Capsule [داروسازی مهبان دارو]، TAMIFLU Capsule 45 mg [شرکتهای فوریتی-تک نسخه ای]، TAMIFLU Capsule 30 mg [شرکتهای فوریتی-تک نسخه ای]، TAMIFLU Capsule 75 mg [شرکتهای فوریتی-تک نسخه ای]، OSELTAMIVIR Macleods 75MG Capsule [تامین آوا سلامت]، FLU-BAAN 75 MG Capsule [داروسازی تهران دارو]، OSELTAMIVIR MAHBANDAROU 75 MG Capsule [داروسازی مهبان دارو]، TAMAVIR 75 mg Capsule [توسعه بازرگانی دارویی سبحان]، ساشه اکتوویت پاور، قرص اکتوکلوپیدوگرل 75 میلی گرم، قرص کلوپیدوگرل اکتوور 75 میلی گرم، سافت ژل پروستانن فیتومد، شربت پریکان 25میلی گرم/5میلی لیتر 60 میلی لیتر، ساشه مایوفولات، پودر برای تزریق آیفوکسا 2 میلی گرم، پودر برای تزریق آیفوکسا 1 میلی گرم، ویال کلسیم فولینات کلوا 100 میلی گرم/10 میلی لیتر، ویال کلسیم فولینات کلوا 200 میلی گرم/10 میلی لیتر، ژل موضعی بریمونیدین توسن دارو 3میلی گرم/1 گرم 30 گرم، محلول تزریقی هلیگزور آ بسته سری 1 (محتوی 7 آمپول)، محلول تزریقی هلیگزور آ بسته سری 2 (محتوی 7 آمپول)، قرص ولوپام 10 میلی گرم، قرص زلیوکس 60 میلی گرم (رزمتیرم)، قرص منیزیم ویتاسا 250 میلی گرم، قرص ویتامین سی ویتاسا 1000 میلی گرم، قرص مولتی ویتامین مینرال ب کمپلکس ویتامین سی ال لیزین ویتاسا، سافت ژل امگا 3 ویتاسا 1000 میلی گرم، قرص کلسیم منیزیم ویتامین د3 و کا2 ویتاسا

اشکال دارویی

قرص، کپسول، شربت، سوسپانسیون، آمپول، ویال، ژل، اسپری، پودر، ساشه، محلول